18 yaşında yaşamakla ölmek arasında sıkışıp her gün yavaş yavaş yok olmanın ne demek olduğunu biliyor musun?

18 yaşındayım sanki çoktan bitmişim gibi hissediyorum herşeyin ama herşeyin tüm bu satırları yazarken ağlamak bile yorucu geliyor artık bok gibi hissediyorum. Ama Ne oluyorsa, ne yaşanıyorsa hepsi benim yüzümden. Bu hale ben geldim. Her şeyin sorumlusu benim. Kafamdan çıkmıyor bu düşünce. Kendimden nefret ediyorum. Aynaya bakamıyorum. Görmek istemediğim biri var karşımda. Zayıf, yetersiz, beceriksiz biri. İnsanlar gibi değilim. Normal değilim. Hiçbir şeyi doğru yapamıyorum.

Yemek yiyemiyorum. Midem kapalı. Acıksamda yiyemiyorum.. Vücudum zayıflıyor günden güne Hatta belki hak ettiğim bu. Kendimi yavaş yavaş yok etmek gibi. Çünkü hiçbir şeyi düzeltemedim. Ne kendimi toparlayabildim, ne birine anlatabildim nede beni anlayan oldu. Hep sustum.

Sürekli içimi suçluluk kaplıyor. Geçmişi düşünüyorum, her şeyi yanlış yapmışım gibi geliyor. Geleceği düşünemiyorum çünkü olmayacak gibi geliyor. Sanki zaten bir son yazılmış ve ben sadece günleri bitiriyorum. Ne bir umut, ne bir istek… Sadece suç ve boşluk. Bütün bu karanlığın sebebi benim. Kendimden kaçamıyorum. Ne kadar uzaklaşırsam uzaklaşayım, yine kendime çarpıyorum buraya kadar..😔😔

Güncellemeler
9 ay
Bana gelip burada yapma etme hayat güzel demeyin asla bıçağı keskinleştirip şah damarıma saplamayı düşünüyorum kaç dk ölüm gerçekleşir sizce?
18 yaşında yaşamakla ölmek arasında sıkışıp her gün yavaş yavaş yok olmanın ne demek olduğunu biliyor musun?
Cevapla