Hangi duygu renk değiştirseydi daha kolay anlaşılırdı?

Dünya artık duyguların görünür olduğu bir yerdi. İnsanların cildi, hissettikleri her an renkten renge bürünüyordu. Birine bakmak, onun ne hissettiğini anlamak için yeterliydi.

Kızgınlık kırmızıya, korku griye, neşe parlak sarıya dönüyordu. Ancak bir duygu vardı ki... kimse onun rengini kolayca anlayamıyordu: özlem.

Özlem, zamanla karışan, şekli belli olmayan bulanık bir mordu. Bazen biraz maviye çalar, bazen kahverengi gibi olurdu. İnsanlar onu yanlışlıkla üzüntü ya da yalnızlıkla karıştırırdı.

Bir gün küçük bir kız, Liva, annesini kaybettikten sonra sadece mor renkte kalmaya başladı. Herkes onun üzgün olduğunu düşündü, ama o sadece özlüyordu.