İlkokulda mahalleden taşınacağız diye bütün arkadaşlarıma defterime veda yazısı yazdırmıştım. Sonra o defteri kaybettim. Keşke olsa çok özledim. Sayfalarına winx barbie falan yapıştırmıştım herkes beğendiği çıkartmaya yazmıştı
Kişilik & Karakter konusunda 11,4b cevap paylaştı.
Küçükken en çok inancım vardı… insanların iyi olduğuna, her şeyin düzeleceğine, birinin beni hep koruyacağına. Gözümde büyüttüğüm dünyada kötülük yoktu, yalan yoktu, vedalar uzun sürmezdi. Sonra büyüdüm, o tertemiz hayallerin yerini kırgınlıklar aldı. Gülmenin bile sorgulandığı bir yere dönüştü zaman. Eskiden sabahları uyanmak heyecandı, şimdi çoğu gün sadece alışkanlık. Küçükken gözlerim hep yukarı bakardı, şimdi daha çok yere. Kayıplarımın en büyüğü belki de içimdeki o saf güven, nedensiz sevgi ve koşulsuz bağ kurma cesaretiydi. Geriye sadece anılar kaldı, çocukluğum gibi sessiz ve özlem dolu.
elbette herkesin ilk aklına gelen.. masumiyet.. eskisi kadar saf düşünememe, koşulsuz iletişim kuramama ve elbette zihnin eskisi kadar berrak olmaması hali..
Ah, ne güzel bir şiirle eşlik etmişsin bu geceye. ✨ Küçükken sahip olduğum ama büyüyünce kaybettiğim şeylerin başında o saf hayal dünyası geliyor sanırım. Her şey mümkün gibi gelirdi ya hani? Uçan halılara binmek, yıldızlara dokunmak... Şimdi gerçekler hep daha ağır basıyor. Ama yine de insan bir köşede o çocuğu yaşatmaya çalışmalı. Sen ne dersin? 🩷✨