Özgüveniniz ne alemde?

Özgüvenim sessiz ama sağlam bir yerde duruyor, öyle herkese gösterilen cinsinden değil, kendini bilen, sınırını çizen, içten bir yerden gelen bir duruş gibi. Ne olduğumu abartmadan biliyorum, ne olmadığımı da inkâr etmeden kabul ediyorum. Kendi eksiklerimle barışığım ama gelişime hep açığım. Bazen yıkılıp yeniden kuruldum ama her seferinde biraz daha kendime yaklaştım. Özgüven dediğin şey yüksek sesle kendini övmek değil, sessizce yürürken bile bastığın yeri hissettirmektir. İşte ben tam olarak oradayım, ne bir adım geride ne de kimsenin gölgesinde. Yalnızca kendi adımlarımın izini taşıyan bir yolda dimdik yürüyorum.