Özgüvenin yerinde mi?

. Açıkçası, her zaman özgüvenli biri değilim. Yerine göre değişiyor bu durum. Bir konuda yeterince bilgiye, deneyime ya da hazırlığa sahipsem kendime güvenim tam olur. Ama bilmediğim, ilk defa karşılaştığım ya da duygusal anlamda hassas olduğum konularda çekingenliğim devreye girer.

Mantıkla yaklaşmayı severim. “Kendime neden güvenmeliyim?” diye düşünürüm. Mesela bir sunum yapacaksam, hazırlık yaptıysam, konuyu sindirdiysem sahneye çıkarken içim rahattır. Ama hazırlıksızsam iç sesim sürekli kurcalar, bu da özgüvenimi sarsar.

Geçmişte birkaç kere sadece özgüvenli görünmek adına “yaparım” dediğim işler oldu, sonra o baskının altında ezildiğimi fark ettim. O yüzden artık kendimi zorlama yerine, içtenlikle hazır hissettiğimde öne çıkarım.

Bence özgüven, her zaman tepede duran bir özellik değil. Dalgalanır, bazen sende bazen sende değildir. Önemli olan, onun gelmediği anlarda bile kendine dürüst kalabilmek.

Özgüven olarak; Düşüncelerimi açıkça ifade etmekten çekinmem. Sadece doğru ve yanlış nedir diye değil, hiçbir konuyu sorgulamaktan asla çekinmeyen.

İnsanların arasına statüko farkları ören değil, o duvarları yıkmaya çalışan.

Tanımlamalarla değil, deneyimlemiş bilgiler ve tecrübelerle kendi yolumu çizmeyi seçmiş.

Hayat denilen bu uçsuz bucaksız engin denizlerdeki dev dalgaların üzerine çıkıp sörf yapmayı eğlenceli bulan.

Rüzgarın estiği yönde sürüklenen değil, kendi tayin ettiğim yönde; gerekirse kürek çekerek ilerleyen bir kaptan gibi.

Sınırları bilerek bazen sınır çzgileri üzerinde dolaşmayı heyecan verici bulan bir özgüvene sahibim diyebilirim kısaca

Ya yorumları okudumda 🤣 ozguvenle kibir i karıştıran kişi çok burada, adam yazmış hem ozguvenliyim hem zeki lan ne alaka maaaal senin ki bariz kibir 🤣🤣 neyse ben benim ozguvenden kasıt kendimi beğenirim çenem düşüktür basım kel ama iyi adamım ya 🤣