Duygularımızı niye kaybederiz?

Kimseye sevgi besleyemiyorum. Hayırsız demeyin ama aileme bile. Sadece duygum yok yoksa onları gerçekten önemsiyorum değer veriyorum ama duygularım yok. Çünkü hatırlamıyorum onları nasıl sevdiğimi hatırlamıyorum. O bağı unuttum. Kötü biri oldum çok kötü biri. Çok uzun bir zaman hiçbir şey yapmadım. Öylece durdurdum hayatımı. Sebepsiz… Öyle ağır bir şey yaşamadım. Sadece.. Hayat gerçeklerini üstlenmek istemedim sanırım. İnsanlar amaçlarımız sorumluluklarımız.. Ağır geldi o çocuk bünyeme. Şimdi büyüdüm. Ama hala aynıyım.
Eve kapattım kendimi. Kimse saygı duymuyor. İşe yaramaz mal gözüyle bakılıyor. Bence artık hiçbir gözle bakmıyorlar. Çünkü unutuldum. Çünkü kayboldum.. Çünkü tam bir hayal kırıklığıyım. Ve çok uzun zamandır. Bu durgunluk bütün geçmişi, mutlu günlerin hepsini unutturdu. O güzel günleri hatırlamayı hak etmeyecek kadar haksızlık ettim hayata. Hepsi benim suçum. Pes ettim. Savaşmadım. Belki beni çok seven insanlar vardı ama hepsi geride kaldı. Bense çok daha geride.. Geçmişin bile gerisinde.
Şimdi herkes az çok bir şey sahibi ve ben hala koca bir hiç olarak gereksiz sorunlarıyla uğraşan saçma bir insanım.. Herkes seviye atlamış. O insanlarla kıyaslama gibi bir tehlikeye asla sokmuyorum kendimi çünkü muhtemelen kafayı yerdim. Bunca zaman neyle uğraşıyordum ben de bilmiyorum. Tek bildiğim bir an önce değişmem gerektiği..