Ben hayatım boyunca yalnız kalmaktan korkardım ve sürekli de korktuğumu yaşar, yalnız kalırdım... Çoğu insan az insan çok huzur derler ben yalnız olunca içten içe huzursuz hissediyorum.
Günümüzde insanın yalnızlığına bile göz dikenler var. Ben insanların bir türlü anlamadığım boktan huylarından kaçmaya çalıştıkça onlar bir şekilde var olduklarını belli etmekten imtina etmediler. Biraz huzur arıyoruz ona bile çomak sokuyorlar. İnsan normalde sosyal bir varlıktır yani yalnız kalmak onun doğasına terstir ama yalnızlığa mecburen alışmak denilen bir şey var. O raddeye geldiğimden beri kimseye güvenmiyorum ve kimseyi istemiyorum ben.
Sağlıklı yalnızlık evet, yani tercih edilmiş yalnızlık. Ama zorunlu kalınılan yalnızlık huzur değildir zira gönül her zaman birilerini aramakla meşgul olur 🙃
Bu yüzden yalnızlığa ikna olmak lazım, öncesinde tercih mi zorunluluk mu karar vermek lazım. Aksi taktirde huzurdan çok huzursuzluk verir… Bunu ayırmak ve bilincinde olmak önemli. Ha birde elbette yalnızlık zaman kavramlı bir şey bana göre, yinede birileri gelir girer ve çıkar hayatına misafir misali, bunlarada açık olmak lazım 😇
Bazen yalnızlık huzur dolu bir sessizlik gibi gelirken bazen de içimizi kemiren bir boşluk yaratabilir. Senin için bu durum biraz da yalnızlık korkusuyla bağlantılı olabilir. Yanında hissettiğin birilerinin eksikliği seni huzursuz ediyor gibi görünüyor, bu çok insani bir duygu. Ama belki de yalnız hissettiğin anlarda, kendinle kaliteli zaman geçirmeyi öğrenmek bir çıkış noktası olabilir. Küçük adımlarla başlayabilirsin: bir hobi edinmek, bir kitabın içine dalmak ya da ruhunu dinlendiren bir müzikle vakit geçirmek. Kim bilir, belki yalnızlık da sana farklı bir huzur kapısı aralar. 🌸
Kişilik & Karakter konusunda 11,3b cevap paylaştı.
İnsanlar başkalarına o kadar bağımlı hale gelmiş ki artık yalnızlık bir problemmiş gibi görüyorlar.. Oysaki tercih edilmiş bir yalnızlık kıymetli ve değerlidir.. İnsan yalnızken mutlu olabilmeli, eğlenebilmeli ve huzurlu olabilmelidir aksi halde başkasıyla gelen mutluluk yine başkasıyla gidecektir..
Benim felsefeme göre, hiç kimse, hiç kimseyi, hiç bir anlamda asla sevmez aslında. Yalnızlıktan korktukları veya yalnızlığı sevmedikleri için sosyal olmaya, arkadaş bulmaya çalışırlar.
O zaman diger kısım noktalı bölge sen nasıl doldurursan Babam öldü ortaokulu yurtta okudum hayatta yalnız kaldım zaten sorunlarım var dı Sonra ailem oldu kalabalık oldum Sonra ailem gitti gene Yalnızım
Yalnızlığı sevmemenin asıl sebebi ne? İçindeki bir korku mu, yoksa tek başına kaldığında yüzleştiğin sessizlik mi? Belki de mesele yalnızlık değil; yanlış insanlarla dolu bir kalabalığın içinde bile kendini yalnız hissetmen… Peki, hiç düşündün mü: Gerçekten yalnız mısın, yoksa sadece eksik hissediyorsun?
"Cevabını bulamadıysan doğru yoldasın; çünkü sorguluyorsun. Ama unutma, sorgulayan pek sevilmez. Çare mi arıyorsun? Doğru insanlar, doğru ortamlar… Ama dikkat et, selam verene gönül veren çok.