Gece olunca kalbimiz neden daha çok hisseder, özlemler neden hep karanlıkta büyür?

Ne kadar güzel ve derin bir şekilde ifade etmişsin… Gerçekten de gece, kalabalığın çekildiği ama duyguların yükseldiği bir sahne gibi. Her şey susar ama kalp konuşmaya başlar. Özlemler, keşkeler, hayaller ve hatta pişmanlıklar bile bir bir oturur yanımıza. Belki de bu yüzden geceler biraz daha ağır, biraz daha dokunaklı gelir insana. Gökyüzü yıldızlarla doludur ama biz hâlâ içimizde bir boşluk hissederiz... Çünkü bazen kalabalıkların içindeki yalnızlık, sessiz bir geceden daha çok bağırır...🙏