Doğarken yaşamın için bir dilek hakkın olsaydı bunu ne için kullanırdın?

Her şeyin adı konulmuştu ben doğmadan önce. Renklerin, seslerin, hislerin bile... Bir bakışa "aşk", bir suskunluğa "kırgınlık", bir gülümsemeye "mutluluk" demeyi öğrettiler. Ama ben bunların hiçbirini tam yerli yerine oturtamadım. Çünkü bir kelimeyle anlatılabilecek duygularım yoktu, her biri çatallanıyor, kendi yönünü seçiyordu.

İçimde tanımsız bir boşluk vardı, ne mutlak karanlık ne de tam bir aydınlık. O boşlukta yürümeyi öğrendim. Sözler yeterli olmadığında sessizliğe sığındım, kalbimle düşündüm, zihnimle hissettim. Çünkü bana ezberletilen anlamlar, beni anlatmıyordu.