Çocukluğunuzda saklı kalan, büyürken yanınıza alamadığınız en değerli kişisel özelliğiniz neydi?

Bazı sabahlar uyanmak istemiyorum.
Yalnızca gözlerimi kapatıp, tenimde hâlâ güneşin ilk ışığını hissettiğim o çocukluğa geri dönmek istiyorum.
Bütün savaşlar başlamadan önceki sessizliğe.
Henüz kimsenin benden bir şey beklemediği o yumuşak zamana. Elimden tutan kimse yok artık, ama hâlâ ellerimi yumruk yapmayı biliyorum. Çünkü büyümek, yalnız kalmakla eşdeğer değil sadece kendin olma yükünü taşımakla da ilgili. Ve bu yük, bazen insanın sırtına çocukken giydiği çizgili pijamalardan daha ağır geliyor.