Kendimi neden yaşamaya layık görmüyorum?

Her şeyi fazlasıyla içime çekiyorum.
Gece yatağa girdiğimde gözlerimi kapatamıyorum; o an bir yerlerde biri şiddet görüyor, sokakta bir çocuk aç yatıyor, bir anne evladını koruyamıyor...
Bunları düşünmeden edemiyorum.
Yemek yerken aklıma Gazze’deki çocuklar geliyor.
Sokakta yalınayak yürüyenler, kimsesiz kalanlar...
Boğazıma bir düğüm oturuyor, lokmalar zehir gibi.
Dışarıda yırtık ayakkabılarla yürüyen insanları gördüğümde, üzerimdeki her şeyi çıkarıp vermek istiyorum.
Ortaokulda bir arkadaşımın çantası yırtıktı.
Yanında ezilmesin, yalnız hissetmesin diye kendi çantamı da yırtmıştım.
Belki çocuk aklıydı ama o an ona iyi geldiğini hissetmiştim.
Ailem bu şekilde düşünürsem, bu kadar takılırsam hayatta kalamayacağımı söylüyor.
Ama ben böyle hissettiğim için zaten kendimi yaşamaya layık görmüyorum.
İçimde karanlık bir kuyu var.
Uzakta çok zayıf bir ışık göz kırpıyor bana... ama yürüdükçe yol uzuyor.
Bitmiyor.
Bazen de hiç bitmeyecek gibi geliyor.
Güncellemeler
11 ay
Bana ‘derdiniz yok’ diyenler… Sizin asla tahmin bile edemeyeceğiniz kadar berbat bir hayat yaşadım. Aç yattım, sokakta sabahladım, her gün karakollarda geçirdim gecelerimi. Bunları anlatıyorum çünkü belki o sığ kafalarınızdan biraz olsun sıyrılırsınız diye. Ağzınızdan çıkan her lafın ardını bilmeden konuşuyorsunuz. Hayatımın ağırlığını taşıyamazsınız bile.
Kendimi neden yaşamaya layık görmüyorum?
Cevapla