Yaşamayı hakediyor muyum?

Hiçbir zaman yaşıtlarım gibi olmadım.. Tarz veyahut yetenek anlamında demiyorum, onlar gibi düşünemedim. Hep aynı zekâya sahiptim ve diğer insanlara yük oldum. Erzurumlu bir ailedeyim, herkes üstüme konuşuyor. Sessiz bir tip değilimdir fakat, fazlasıyla sabırlıyım. Gerçekten güzel bir yüzüm var, övgü amaçlı söylemiyorum. Kızıl saç, yeşil göz, ruh gibi beyaz ten, pembe alt ton, 173 boy ve ucu hafif dalgalı saç. Bakıldığında gerçekten harika görünüyor değil mi? Öyle değil.. Doğduğumdan beri tanımadığım kişiler yolda durdurup, güzelliğimden bahsederdi. Bu konuda hiçbir problemim yok. Fakat, geçen yaz tatiline kadar.. Sağlık sorunlarımdan dolayı günde 5 ilaç + iğne alıyordum, zaten Daydreaming sendromuna sahibim. Spor ile aram berbattır, çok sanat insanıyım. Sadece hafta sonları 19 saat uyurum, bu şekilde mutluyum. en yakın arkadaşlarım dahil ilaçlar yüzünden aldığım kiloları çok eleştirdi. Annemle bu konuyu konuşunca, çok güzelsin diyerek geçiştirdi. Gerçekten sıkıldım, benim gördüğüm durum bu; kilo aldım. Neden bebek gibi olmak varken, dana gibi olmuş diye dalga geçsinler ki? Ailemin beni anlamaması ve destek olmaması sonucunda bedenimi giderek incelemeye başladım, yüzümde çene gamzemi çok takıyorum artık. Dolguya yaşım yetmese bile, bir şekilde yaptıracağım. deli belgesi falan mı verirler bilmiyorum. Sırf ilgi alabilmek için yanlış arkadaş çevresine girdim, sigara kullanmaya başladım. Uzun sürmese de, şarkı söyleyen birisi olarak beni çok yordu. Hiçbir zaman hayatımda ana karakter olmadım, annem benim başarılarımı el-aleme övmedi, psikolojik zorbalık gördüm, dışlandım, iftira atıldı.. Çok zorlu bir çocukluk geçirsem de, daha anlatmak istemediğim niceleri var. Doğduğumdan beri yanımda olan bir kişi var, ilk arkadaşım, gördüğüm ilk çocuk. O ve babam için susuyorum, panik atakları içimde yaşıyorum, sessizce ağlıyorum. Annem hiçbir konuda destek olmadığı, dinci zihniyetinde olduğu için okuma hakkım bile elimden alınıyor. Yaşamayı hakediyor muyum, nasıl mutlu olurum? cd