Sence bazı insanlara hak ettikleriden fazla anlam yükleyip sonra o yükün altında kendimiz mi eziliyoruz?

Bazı insanlara, içimizde taşıdığımız sevgiyle değil de, içimizde eksik kalan parçayla anlam yüklüyoruz bazen… Onları olduğundan büyük görüyoruz, çünkü bir yerlerimizde tamamlanmamışlık hissi var. Gözümüzde büyütüyoruz, kalbimize kutsuyoruz, sanki onlar bize nefes olacakmış gibi… Ama sonra zaman geçiyor ve o anlam dediğimiz şey, aslında bizim kendi iç dünyamızda yarattığımız bir yanılsama gibi çöküyor üstümüze. Çünkü karşımızdaki, bizim ona yüklediğimiz derinlikle baş edemiyor. O yük ağır geliyor, bizse eziliyoruz altında. Belki de mesele, insanları oldukları gibi görememek değil, kendimizi hâlâ yarım sanmak. Sevmenin en sağlıklısı, yük değil, dengeyle olur. Ama o dengeyi önce kendi içimizde kurmamız gerek.

Kesinlikle, evet. Birçok insanın en çok yaralandığı yer, tam da burası: hak etmeyen birine fazla anlam yüklemek. Birine değer vermek, sevmek, ona iyi yönlerini yansıtmak insani ve güzel bir şeydir. Ama bazı insanlara, olmadıkları bir kişiliği yakıştırmak, onları içimizde büyütüp yüceltmek, aslında kendi duygularımıza ve beklentilerimize hizmet eder. Gerçekte ne olduklarından çok, bizim içimizde nasıl hayal ettiğimizle ilgilidir bu.