Değmeyen insanlar için kendimizi tükettik şimdi değecek insan çıksa bile karşımıza sorgulayıp onuda kendimizden soğutuyoruz. Neden?

Kendimi tanıdığımı düşünüyorum açıkçası. Sadece güven konusunda çok büyük sorunlarım var ayrıca bu devirde insanlar her şeyi çabuk tüketmeyi seviyor ama ben tam tersi her şey olduğu gibi gitsin içimizden geldiği gibi yaşayalım, gelmiyorsa zorlamayalım tarafındayım. Ailem konusunda da şanslıyım bu konuda, benim isteklerine saygı duyan bir ailem var babamla annemin ayrı olmasından kaynaklanıyor bu durum büyük ihtimalle. Bir de kendimi sorguladığım o kadar çok şey oluyor ki ama yanlış yerden sorguluyorum çoğu zaman. Kimseyi değiştirme gibi bir çabam yok, kendimi de olduğum halimle seviyorum. Dediğim gibi sadece çok büyük güven sorunum var ve kıramıyorum bunu ve artık doğru insan olsa bile sorguluyorum karşı tarafta çabuk vazgeçiyor zaten. Haklılarda kimse benimle uğraşmak zorunda değil.

İçimdeki o saflığı öldürmedim hiç bir zaman, eskiden niye ben böyleyim, niye herkese yardım etmeye çalışıyorum artık bırakacağım bu durumu derdim ama şu an seviyorum kendimi. İnsanların derdini dinlemeyi yeri geldiğinde yardım etmeyi bana bir zararı dokunsa bile iyilikle gitmeyi. Ben onlar gibi olmak istemediğimi farkettim. İnsanlar bana saf desin umurumda değil ben bu halimi seviyorum, böyle mutlu oluyorum. Bu arada bazen sinirlenince ağzımdan çıkıyor bundan sonra onlar gibi davranacağım gibi sözler ama olamam ben onlar gibi, olmakta istemiyorum açıkçası.