Şu anda kendini olduğun hâlinle değerli buluyor musun?

Bazen aynaya baktığında sadece yüzünü değil, ardında taşıdığın tüm yükleri de görürsün. Ve o an, kendine şu soruyu sormadan edemezsin olduğum hâlimle yeterli miyim? Cevabı her zaman net veremesem de, derinlerde bir yer biliyor ki; eksiklerimle, hatalarımla, yaralarımla bile değerliyim. Çünkü her adım, her yara beni buraya getirdi. Kusursuzluk değil, içtenlik kıymetli… Dışarıdan güçlü görünmeye çalışmadan, içten içe çırpınırken bile dimdik durabilmek... İşte bu, değerin en saf halidir. Kendimi yargılamak yerine anlamaya başladıkça, değerimin ölçüsü başkalarının bakışıyla değil, kendi vicdanımla şekilleniyor. Ve evet, tam da bu hâlimle kıymetliyim.

Evet, kendimi olduğum hâlimle değerli buluyorum. Her ne kadar eksiklerim, geliştirmem gereken yönlerim olsa da, bu hâlimle de bir anlam taşıyorum. Kendimi sadece başarılarımla ya da başkalarının onayıyla değil, varoluşumla değerli görmeye çalışıyorum. Çünkü herkesin olduğu gibi, benim de kendime özgü bir yerim ve katkım var bu hayatta.