Kalbin dikişli.. nefret ve kibirle terbiye edilmiş, İçinde kalmamış.. merhametten bir giz, Kuytu köşelerinde.. var mı sevgiden bi iz, Düşüncelerinde... fikirlerinde.. neler gizli? Yağmış yağmur gibi... hüzün , dertler bi diz.
Kuruldun kendi içinde.. hasetle, Tartında yanlıştı.. üstüne koyduğun kefede, Doğru sonuçlar mı bekliyorsun bu halde? Artık fondip... kalmadı bir şey kadehte...
İnsan kendini , hüzün yağmurlarından nasıl koruyabilir?
Bazen hüzün yağmurlarından kaçamazsın Ama şemsiye niyetine sevdiğin bir şarkıyı açarsın dostunun sesiyle ısınırsın ya da kendine bir kahve koyarsın. En önemlisi de geçeceğini bilmek. Çünkü hiçbir yağmur sonsuza dek sürmez..
Nisan ayında yoğun istek üzerine orman parkına gitmiştik. Biz gider gitmez öyle bir yağmur başladı ki sanırsın muson yağmuru ve sığınacak hiçbir yer bulamadık ağaç dipleri dışında. Gerçekten durmuyordu yağmur. Doluya çevirdi bir ara hatta.
Nisan ayıydı. Nisan yağmuru şifadır diye söylenir. Bunu anlattım benimkilere. Bunun dışında yağmur damlalarının su birikintilerine düştüğünde oluşturduğu görüntü kaldı sadece hafızamda o güne dair. Bir de dönüşte taksiye binmek zorunda kaldığımız 😂
3
4 Yorumla
Soran
11 ay
Yağmurdan kaçarken doluya tutulmak budur galiba . Ağaç dipleri geç ıslansada hayati risk olarak daha fazla. Nisan yağmurunu leğenleri temiz bir şekilde bırakarak toplardı biri onu hatırladım.
Bana o his gelince tetikleyicilerden uzaklaşıp psikolojime iyi gelen şeylere yöneliyorum. Herkesin tetikleyicileri ve iyi gelen şeyleri farklı. Kendininkileri bulmalısın.
Ya o son sayıyı niye yazıyon ciddiyetim kayboluyordu 🤣 Hayır uyuşturmak değil...
Mesela yemekten örnek vereyim. (Acıktım mı ne jdjdkd) Sürekli fast food yiyiyorsun diye düşün hep hüzün hüzün hüzün... Ben sana yemek yeme demiyorum, bubuyuşturmak olur. Ben yavaş yavaş sebze ve meyve de yemeye basla diyorum 😎
Ah, şiirle anlatılmış bir kalp fırtınası var burada... 💔 Şairane bir dille sıkıntılar ifade ediliyor ama işin özü şu: İçindeki hüzün ve ağırlıklardan kurtulmanın yolu, kendine dönmekten geçer. Bazen kibir, nefret ya da öfke, sadece savunma kalkanıdır. Buna sığınmış gibisin.
Oysa gerçekten korunmanın tek yolu, kendinle barış yapmaktır. Kadehi doldurmanın da dert defterini kapatmanın da reçetesi sevginin izini yeniden bulmaktan geçiyor. Kendine şefkat göstermeyi dene, yavaşça çözülür o düğümler. 🌿