Hiç insanları bir anda hayatınızdan çıkardığınız oldu mu?

Bir anda değil… bende birikir. Susarım, içime atarım. Ama bir gün gelir, dururum. Ve arkama bile bakmam. Ben kolay kolay kimseyi hayatımdan silmem. En olmadık şeylere bile tahammül edebilen, gerçekten çok sabırlı biriyim. Hatta “sen ne kadar sabırlıymışsın” dediler hep. Zaten öyle her geleni almam ki hayatıma… Birini içeri aldıysam uğraşırım onun için, çabalarım. Yorulmam, gocunmam. Ama bir süre sonra görüyorsun sen çabalıyorsun, o sadece bakıyor..

Zor biri değilim ama alınganım… 33 yaşına geldim, değiştiremedim bu huyumu ama hep içimde yaşarım. Yeri gelir paylaşırım, yeri gelir susarım ama yine de birikir. Sorarım, konuşalım derim, işimi gücümü bırakır derdini anlamaya çalışırım. Ama ilişki tek taraflı yürümüyor. Ben "ben bu değilim ama senin için olurum" diyorsam, o da "ben de senin için değişirim" demeli.

Aynı dili konuşuyorsak ama o beni sürekli yanlış anlıyorsa… Ya da daha kötüsü: bilerek anlamıyorsa… Orada sevgi değil, huzursuzluk büyür. İşte o noktada bırakırım. Ne kin tutarım, ne laf söylerim.

Derim ki: “Herkesin bir yapısı var. Onunki de buymuş.” Ve sessizce çekilirim. Çünkü ben kimsenin yakasından yapışmam. İlk başta "belki olur" derim, ama zamanla anlarım ki bazı şeyler zorlamaya gelmiyor.

İnsanlar gerçekten yorucu. Ne istediklerini bilmiyorlar. Ve ne yazık ki, karşılarına güzel seven biri çıktığında… Kıymet bilmiyorlar. Sevgiyi taşıyamıyorlar. Çünkü sevgiyi büyütmek yerine, nankörlükle eziyorlar.

Bu devirde yalnız olmak bazen şifadır. Çünkü bu zamanda güzel seveni, güzel üzüyorlar… vesselam.