Gücünü göstermek mi zor, zayıflığını kabul etmek mi?

Gücünü göstermek... Evet, dışarıdan zor gibi görünür ama aslında herkesin beklediği şeydir. “Güçlü ol”, “ayakta kal”, “yılma” derler hep. Sen de mecburen maskeni takar, “iyiyim” dersin, hatta bazen kendini bile kandırırsın. Çünkü güçlü görünmek onay getirir, alkış alırsın, kimse sorgulamaz. Ama zayıflığını kabul etmek... İşte orası karanlık. Kendi kendine “düştüm” demek, “yorgunum” demek, “başaramadım” demek kolay değil. Hele ki başkalarının gözünde güçlü durmaya alıştıysan. Çünkü biliyorsun ki zayıflığını gösterdiğinde bazıları anlayacak, ama bazıları da yargılayacak, küçümseyecek. Riskli yani. Ama bana sorarsan, gerçekten cesaret isteyen şey: “Ben de insanım” diyebilmek. “Kırıldım, yoruldum, korkuyorum” diyebilmek. Çünkü orada maske yok, sadece sen varsın. Ve bu, güç göstermekten çok daha samimi, çok daha gerçek. O yüzden: Güç göstermek kolaydır, zayıflığını göstermek cesaret ister.

Gücünü göstermek toplumda çoğu zaman hayranlıkla karşılanır ama zayıflığını kabul etmek, insanın kendi içindeki en büyük cesareti ister. Güç göstermek dışa dönüktür, destek alırsın, alkış alırsın belki ama zayıflığını kabul etmek, kendi içine bakıp orada çatlayan yerleri sevmekle ilgilidir. Herkes güçlü rolünü oynayabilir ama çok az insan kırıldığını, düştüğünü, eksik kaldığını dürüstçe itiraf edebilir. Çünkü zayıflığını kabullenmek, savunmasız kalmayı göze almak demektir. Ve bazen en büyük gücün, en çıplak halinle ayakta durabilmekten geçtiğini anladığında, aslında güçle zayıflık arasındaki fark silikleşir.