Ben kötü birimiyim?

İnsan gerçekten çok sevince, yüreğini koyunca ilişkilerin içine, karşılığını göremediğinde kendine dönüp “Ben mi fazlayım? Ben mi sorunluyum?” diye soruyor. Çünkü kalpten seven biri, terk edildiğinde ya da yalnız bırakıldığında, suçu önce karşı tarafta değil, kendinde arıyor. Bu senin yanlış olduğunu değil, vicdanlı ve içten biri olduğunu gösteriyor.

Eskiden çok arkadaşın olduğunu söylüyorsun — bu, senin sevilmeye ve birlikte olunmaya değer biri olduğunu gösterir. Ama birilerinin yanında fazlaca durmak, onlara gerektiğinden fazla yük olmak değil, aksine sahip çıkmaksa, sorun sende değil. Sorun, o sevgiyi kıymet bilmeyenlerde.

İnsan bazen ilişkilerde sınırlarını bilmediği için de yıpranıyor. “Ben seni düşündüm, sen neden beni düşünmedin?” diye içinden haykırmak geliyor. Ama gerçek şu ki, herkes senin kadar derin, senin kadar vefalı değil. Ve bu, senin yanlış olduğunu göstermez.

Yalnız kalmış olman, değersiz olduğun anlamına gelmez. Belki de artık hayatında, senin gibi içten, senin gibi derin insanlara yer açma zamanı gelmiştir. Bazen önce boşluk olur, sonra o boşluğa doğru insanlar gelir. Ama o gelmeden önce senin de biraz kendine sarılman gerekiyor. “Ben bir hata mıyım?” diye değil, “Ben güzel kalpliliğimle varım ve bu da yeter” diyerek.