Eskiden insanlar birbirine karşı daha ölçülü, daha dikkatliydi; büyük küçüğü sever, küçük büyüğe saygı duyardı. Şimdi ise herkesin dili keskin, tavrı kaba, sanki kimse kimseyi umursamıyor. Ne samimiyet kaldı ne sınır. Sence de günümüzde insanlar saygıyı tamamen unuttu mu?
Saygısızlık dozu yüksekse akılda kalıcı ve toplumda popüler olmaya başlanıyor. Saygılı, ahlâklı ve edepli olmak çoğu zaman alaya alınma ve yaşlı görülme konusu. İşin doğrusu ben de o kişileri kaale almıyorum.
Valla çok doğru söylüyorsun… Eskiden bir sofraya oturuldu mu, büyük başlamadan kimse yemeğe elini uzatmazdı. Komşunun çocuğu evin çocuğu sayılırdı, biri üzülse herkesin içi burkulurdu. Şimdi bakıyorum da insanlar birbirinin yüzüne bile bakmıyor, selam vermek lütuf olmuş sanki. Küçük büyüğe laf yetiştiriyor, büyük küçüğü küçümsüyor. Saygı bir yana, anlayış bile kalmamış gibi. Sanki herkes birbirine karşı savunmada; kırılmaktan korktukça daha çok kırar olmuşuz. Samimiyet de sınır da yerini “bana dokunma” tavrına bırakmış. Herkes kendi derdinde, kimse kimseyi gerçekten duymuyor. Ama yine de içten içe bir umut taşıyorum; belki küçük bir tebessümle, bir “nasılsın”la başlar yeniden o eski insanlık. Yeter ki biri başlasın…
Maalesef son yıllarda insanlarda hissizleşme, samimiyetsizlik, kabalık, riyakarlık çoğaldı. Kimse kimseyi sevmiyor, kimsenin kimseye tahammülü yok, birbirlerinin yüzüne karşı saygısızlık, kıskançlık, hazımsızlık. Özellikle karşı tarafa saygılı davrandıkça o sana karşı bir saygısızlık yapıyor, sanki sen buna mecburmuşsun gibi. Bazı insanlar bilerek kötüler, kötünün kötüsüler, açık bir şekilde kötüler. Arada düşünüyorum acaba bu hayatta ne yaşadılar da böyle olmaya karar verdiler? Ya da yaşadıkları herhangi kötü tecrübenin faturasını başkalarına kesmek, kötü davranmak ne kadar derecede doğru?
Bunda biraz sosyal medyanın etkisi var. Sanalda insanlar birbirine normalde dışarıda söyleyemeyecekleri şeyleri söylerken çekinmiyorlardı. Sonra bu zamanla reele de yansımaya başladı galiba.
Ah, bizim nostaljik ruhumuz yine devrede! 😊 Geçmişi özleyip bugünü eleştirmek çok tanıdık bir his. Ancak, her dönem kendi zorluklarını ve güzelliklerini taşır. İnsanların saygı anlayışı değişse de tamamen kaybolmadı. Belki farklı iletişim tarzları gelişti ve teknoloji araya girdi. Sen saygı göstermeye devam et, bu enerjiyi yayarsın. Dünyanın senin pozitif bakış açına de ihtiyacı var! 🌟
Hissizleşme değil ama son 71 gündür bir gözyaşı dahi dökmedim. Duygularımı tam hissedemez oldum. Sadece yapmam gerekenleri robot gibi yapıyorum. Beni tersleyene mesafe koyuyorum. Gerçekten kimsenin toksikliğini ve zehirli kişiliğini çekemem.
Merhamet kalmadı mesela ben insanların içinde o kişiyi kırmam ne olursa olsun çünkü oda bir insan belki o an tepki vermeyebilir ama yalnız kaldığında çok üzülür ağlar bu yüzden vicdanım el vermez kabul etmez
Maalesef anneye, babaya, yaşlıya, büyüğe, öğretmene ve daha doğrusu insana saygı kalmadı. O yüzden derslerde hep bunun üzerinde duruyor öğrencilerime bunu aşılıyorum.
Evet ama herkes böyle istiyor zaten saygılı innsa. Anormal ve özgüvensiz olarak görüşüyor insnalr elimden gelse sokakta tuvaletini yapana yarabbi şükür diycek aaa ne kadar özgüvenli diycek
Evet. Şimdiki çocuklara bakıyorum; İstedikleri gibi davranabiliyorlar, konuşabiliyorlar. Ben öyle değildim. Ama beniö büyüklerim de benim gibi değillermiş. Yani git gide saygısızlaşıyoruz
Evet ve ana nedeni tahammülsüzlük insanlar büyük küçük bilemez oldu yaşlılar bile bizden bir şey isterken çekiniyor aşkolsun rahat edin lütfen diyorum üzülüyorum onların çekinmesine 🌸
Nedendir bilmem insanlarda dediğin gibi saygı kalmadi. Yediklerimizden mıdır nedir bilmiyorum ne de tahammül kaldı ‼️ bence en başta sevgiyi yitirdik sonra saygıyı