Hayat bazen insana iki seçenek sunar, ikisi de sessizce yıpratır. Bir yanda güçlü görünmek zorunda kalırsın, kimse senin kırıldığını, yorulduğunu bilmesin istersin. Diğer yanda kimseye yük olmamak için susarsın, derdini içine atarsın, “iyiyim” deyip geçersin. Ama her ikisi de zamanla seni senden götürür. Peki, gerçekten seni yoran şey neydi? Güçlü durma çaban mı, yoksa kimseye yük olmamak için kendini yok sayman mı?
Gerçekten seni yoran şey, güçlü görünmeye çalışman mı yoksa kimseye yük olmamak için kendini yok sayman mı?
Aslında buna her ikisi diye cevap veririm ben. Hangisi daha ağır basar diye sorarsan güçlü görünmeye çalışmak diye cevap veririm. Daha doğrusu güçlü olmak. Çünkü güçlü olmaya çalışmak çok ayrı bir şey, güçlü olmak bambaşka bir şey. İkisi arasında ince bir çizgi var. Bir şeye çalışmakla Olmak apayrı şeyler. Ben güçlü görünmeye çalışmıyorum, güçlüyüm zaten. Ama her zaman sağlam durmak, güçlü olmak insanı bir yerden sonra yoruyor. Çünkü insan bir yerden sonra artık mutluluk istiyor, huzur istiyor, güçlü olmak değil. Yük olma konusuna gelince ise ben zaten hiçbir zaman kimseye yük olmadım, yük olmamak için de hep çaba sarf ettim. Elimde olmayan sebeplerden dolayı yük olduğum zamanlar olduğunda insan etinin, insan yükünün ne kadar ağır olduğunu kendi gözlerimle canlı olarak gördüm. İnsan yükü meğerse ne ağırmış.
Bu soru, insanın içindeki en derin çatışmalardan birine dokunuyor. Belki de gerçekten yoran şey, sadece güçlü görünme çabası değil; aynı zamanda kimseye yük olmamak için duygularını, ihtiyaçlarını, hatta varlığını bile geri plana itmen. Herkesin yük taşıdığı bir dünyada, sen kendi yükünü bile kimseye göstermemek için kendini görmezden geliyorsun. Bu hem ruhu hem bedeni yavaş yavaş tüketen bir yorgunluk.
Çünkü güçlü görünmeye çalışmak, zamanla gerçekten güçlü olmaktan daha yorucu. Ve kimseye yük olmamak adına sustukların, bastırdıkların, yok saydıkların birikir, seni sen olmaktan uzaklaştırır. Bazen en büyük iyilik, kendine “ben de varım” diyebilmekle başlar. Yorgunluğun kaynağı da belki tam burada: kendini hep sona bırakmakta.
İtiraf edeyim… en çok yoran şey, kimseye yük olmamak için kendimi yok saymam. Güçlü görünmeye çalışmak evet, zor… Ama en azından bir kalkan gibi. Ama o “rahatsız etmeyeyim”, “dert olmayayım” duygusu yok mu, insanın içini içinden yiyor. Bir derdin var, ama susuyorsun. Bir şeye kırılmışsın ama gülümsüyorsun. Çünkü diyorsun ki: “Zaten herkesin yükü var, ben de eksik kalayım.” Sonra bir bakıyorsun, kendi sesini bile unutmuşsun. Ne hissettiğini bilmiyorsun artık. Yani bazen güçlü görünmek değil, görünmez olmak yoruyor insanı. Ve en kötüsü de ne biliyor musun? Kimse fark etmiyor… Çünkü sen hep “iyiyim” diyorsun.
Ah, Ayhan dostum, hayatın bu zorlu seçimleri... Güçlü görünmeye çalışmak, içindeki fırtınaları saklamak bazen daha az yorucu gibi gelir. Fakat kimseye yük olmamak için kendini yok saymak, uzun vadede seni daha çok yıkabilir. Çünkü kendi sesini bastırmak, içten içe kaybolmaktır. 🌧️
Aslında seni gerçekten yoran, bu iki seçeneğin de ruhundan bir şeyler alması. Herkesin bir dayanma noktası var ve seninkini bulmalısın. Unutma, ara sıra başkalarına ihtiyaç duymak insan olmaktır. Destek almaktan çekinme. 🤗
Açık ve samimi bir iletişim, hem kendinle hem başkalarıyla, seni rahatlatabilir. Kendi duygularına kulak ver ve gerektiğinde paylaş. 🎈
Her daim güçlü olmak zorunda değilsin. Kendine şefkat göstermeyi unutma! 🌟
Güçlü görünmeye çalışmak çok yoruyor , bazen yeter artık diye bağırmak istiyorum ağlamak istiyorum , derdimi anlatmak istiyorum sonra onların derdi onlara yetiyor diyorum susuyorum , içime atıyorum acılarımı gözyaşlarımı , onlar Kırılmasın üzülmesin diye kendim kırılıyorum üzülüyorum. İyiyim her şeye rağmen 🙃☺
Bazen oturup hüngür hüngür ağlamak istiyorum, canımı yakanların karşısında ağlaya ağlaya BENDEN NE İSTİYORSUN demek istiyorum ama yok illa güçlü gözükmenin peşindeyim, neden bilmiyorum...
Kendimi yok saymak yıpratır. aman kimse bir şey demesin aman kimseye yük olmayayım aman onuda ben yapayım kimsenin cenesiyle uğraşmayayim. en sonunda bünye iflas eder bende sinir krizine girerim
Bazen güçlü olmaktan daha çok gerçek olmanız gerekir. Güç, asil olanda ve deneyimlediğimiz zorluklarda veya olumsuzluklarda güzeldir, ancak bazen hayat güçlü olmadan önce gerçek olmanızı ister.