Boşvermişlik sendromu na giriyormusunuz arada sizde?

Giriyorum, hem de öyle anlar oluyor ki içimdeki tüm motivasyon çekip gitmiş gibi… Her şey aynı geliyor, çabalamanın bile anlamı yokmuş gibi hissediyorum. Elimi kaldıracak halim olmuyor, hiçbir şey heyecanlandırmıyor, sanki içim kurumuş gibi. Ama sonra bir şarkı, bir anı, bir insan ya da bazen sadece içten gelen bir direnç o boşluğu hafif hafif doldurmaya başlıyor. O yüzden ne kadar boşvermiş olsam da tamamen bırakmıyorum, çünkü biliyorum ki içimde bir yer hâlâ toparlamaya niyetli.