Acı seni daha güçlü biri mi yaptı, yoksa daha sessiz biri mi?

Acı… beni biraz ikisi de yaptı aslında. Güçlü, çünkü düştüğüm yerden kalkmayı öğrendim. Bazı şeylerin hiç geçmeyeceğini sanarken, zamanla nasıl kabuk bağladığını gördüm. En karanlık anlarda bile bir şekilde devam etmeyi başardım. Dayanmayı, ayakta kalmayı, gülümsemeyi unutmamayı öğrendim. Bu, kolay kazanılan bir güç değil. Her gözyaşında, her içe atışta biraz daha büyüdüm.

Ama aynı zamanda daha sessiz biri de oldum. Konuşmadan anlamayı öğrendim, her şeyin söylenmesi gerekmediğini. İnsanlara hemen güvenmemeyi, herkesin yanında her duyguyu paylaşmamayı… çünkü bazı acılar sadece seninle kalır, kimseye anlatılamaz, anlatılsa da tam anlaşılmaz. Bu yüzden bazı yerlerde sustum. İçimde konuşmaya başladım.

Yani evet, acı beni hem daha dayanıklı yaptı hem de daha derin. Güçlü gibi duruyorum belki ama o gücün altında sessizliğin ağır bir yeri var. Kimi zaman bir cümleyle değil, bir bakışla anlatıyorum artık kendimi. Çünkü bazı şeyleri yaşadıkça susmayı öğreniyorsun; bağırarak değil, susarak güçlü kalmayı.

Acı beni güçlü biri gibi gösterdi belki dışarıdan ama içimde sessizliğin yankısı hiç durmadı. Her darbeyle biraz daha içine kapanan, anlatmak yerine susmayı seçen birine dönüştüm. Güçlü olmam gerekti çünkü başka çarem yoktu, ama o güç çoğu zaman sessizliğin üzerine kurulmuştu. Güldüğüm yerde içimden ağladığım zamanlar oldu, kimse anlamasın diye daha dik yürüdüm. Aslında acı beni hem güçlü yaptı hem sessiz, ama en çok da derin…