Neyi asla affetmezsin?

Neyi asla affetmem biliyor musun? İstenmemeyi…Kabullenemem bunu. İstemiyor musun? O zaman buyur, bay bay. Kalmam, ısrar etmem, yakarmam. Çünkü biliyorum ki; gerçek istemek, bahane kabul etmez.

Bir de…Değersiz hissettirmeye gelemem. Yok sayılmaya hiç gelemem. Karşımdaki benden her türlü ilgiyi, sevgiyi alacak ama kendisi öylece duracak…Yok deve! Kimse vazgeçilmez değil. Sevgi de bir yere kadar, o da yorulur.

33 yaşındayım artık. Eskiden olsa “yapamadım, gidemedim, fırsatım olmadı” diyen insana inanır, savunurdum. Ama artık biliyorum: İsteyen yapar. Ben uğraşıyorsam, o da uğraşacak. Ben çabalıyorsam, o da edecek. Hayat bana hiçbir şeyi altın tepside sunmadı, ama ben bir şeyi istiyorsam canla başla uğraştım. O yüzden kıymet bildim.

Hayatıma kim girdiyse, onu sanki çocuğummuş gibi koruyup kolladım. Ama… aynı özeni göremedim. Ve işte, bunu affedemiyorum.

Neden yapılmadı? Neden gösterilmedi? Ben mi hak etmiyorum? Ben mi layık değilim?

Bu sorular beynimde dönüp durdukça, bana bunu hissettiren kim varsa — sessizce hayatımdan çıkarıyorum. Ve size de aynısını öneriyorum:

Sizi üzen, değersiz hissettiren, sadece söz söyleyip eylem göstermeyen insanları hayatınızdan çıkarın.

Evet, biraz üzülürsünüz.

Ama sonra başınızı kaldırıp ileriye bakarsınız.

Ve bilin ki:

Sizi gecelerce ağlatan birini affetmek zorunda değilsiniz..