Yorgun hissediyorum neden böyle?

Açıkcası çok yoruldum, desteğe ihtiyacım -psikiyartist vesaire- yok. İki yıla yakın bir süredir depresyon ilacı kullanıyorum, dozunu da doktorum arttırdı. Tüm bunlara rağmen hiç bir işe yaramıyor, bir yerde sönük kalıyorum. İçimden bir ses her şeyden uzaklaşmak istediğimi söylüyor ama uzaklaşmam imkansız. Sürekli ağlıyorum, duygularımı erkeklerle tatmin etmeye çalışıyorum, yanımda biri olduğunda iyi hissederim sanıyordum ama ilişkilerde daha çok yoruluyorum. Sürekli ağlamak istiyorum, ağlıyorum kendimi asla durduramıyorum. Yediklerimi kusuyorum, kendimi aç bıraktığım oluyor bazen günlerce yemek yemiyorum bazende çok fazla yiyorum. Saçlarımı kopartıyorum devamlı olarak ve aşırı bir dökülme sorunum var. İstediğim şeyleri kendime yakıştıramıyorum, kıysfet olsun saç olsun. Nefret ediyorum kendimden, ve kurtulmak istiyorum. Ama kimse beni anlamak istemiyor, kendim istediğim için böyleyim sanıyorlar, özellikle doktorum ve annem böyleler. İyileştin diyorlar bana bende bozuntuya vermiyorum, dışarıya karşı mutlu görünüyorum ve zorunda hissediyorum. Artık yaptığım her şey başlı başında da nefes almak br hata gibi geliyor. Kitap okuma alışkanlığı edindim bu sene, kendimi kitaplarda buldum ama o kadar çok buldum ki bir sayfadan sonra saatlerce duvarı izleyip hayatı sorgulayabilrcek mentalitedeyim. Arkadaşım yok, sadece bir sevgilim var onunla da çok yan yana gelmiyoruz. Ama kendimi beğenmediğim için ettiği her iltifat yalan gibi geliyor, beni sevdiğine inanmak dahi istemiyorum. Kahveye bağlandım, kitaba ve filmlere. Evde yaşıyorum, dışarı çıkmıyorum, aslında istiyorum ama maalesef kimsem yok. Küçüklüğümden beri memnun değilim, sadece bir aralar mutluydum. Hayatım boyunca psikolojik baskı altındaydım, psikolojik bir şiddet. Küçüklüğümde ki taciz benzeri travmalar susmamı sağladı belkide, belkide ölümü yeni yeni tanımam yakınlarımı kaybetmeye başlamam benimde yaşamam için bir sebep olmadığını beynim aktardı her zerreme. Ne yaşıyorum ben?