Kendinle ilk tanışman nasıldı?

Meditasyon yapmaya başladıkça kendimle tanıştım
Daha doğrusu yüzleştim
İçimde bir sürü benlik vardı
Hangisi benim bazen bilemiyorum
Kendimi dışarıdan izleyerek
Yazı yazarak günlük tutarak
Eksik yanlarımı kesfederek

Kendimi bildim bileli kendimle bir tanışma içindeyim. Tüm hayat koşturmalarım boyunca anladım ki insanın diğerleriyle olan tüm kavgası ve anlaşmazlıkları benliğimizin kalbimize açtığı sinsi savaşlardanmış. Kalbini Allah ile eğittikçe insan, sulh imzalıyor insan tüm düzensizliklerle. Ve anladim ki Kalbi istikamet üzere olunca kişi kimseye ihtiyaç duymadan da kendisiyle başbaşa kalarak huzurlu olabiliyor ve doğrular ve yanlışlar ona gösteriliyor. 28'e yaklaşırken karar kılan bu teslimiyet bilinci herşeyi ve herkesi olduğu gibi kabul edip sadece kendimi Allaha karşı daha iyi bir kul nasıl olabilirim telaşına evrildi diğerleriyle olan tüm anlaşmazlıklarım. Allah'ın istediği bir kalp olma gayretinde olunca gördüm ki düşmanlarımız daha açık gösterildi bize ve korktuklarımızdan daha emin yaşama dönüştü nefes almak. Dünya derdini dert sanıp ruhu sıkışan insanlarla oturup kalkmaktansa kendimle başbaşa kalıp Rabbimin rehberliğinde kemdimi sorgulamayı, hayatı tefekkür etmeyi, yaşananları kalp süzgecinden geçirmeyi daha faydalı buluyorum artık. Kendi kalbimizden ve kendi amellerimizden sorguya çekileceğimiz bir an için beni olumsuz etkileyen her şuursuz akıldan uzak durmayı seçiyorum. Ve bunu herkese gönül eminliği içinde muhabbetle tavsiye ediyorum. Herkes ne yaparsa kendi lehine veya aleyhine yapar. Bana yapılan her olumsuzluğu kalbime yük etmemek adına Allah rızası için affediyorum. Çünkü ben, kimin ne dediğine bakmadan renklerimi sevmeyi öğrendim🎨. Acı doruğa ulaştığında kahkaha atmayı öğrendim. Vaktinden evvel çiçek açıp, döküldüklerinde hayal kırıklığına uğramamayı, uğradığımda bunu göğsümün ortasındaki kara kutuya kapatmayı öğrendim. Ummamayı öğrendim ben ummamayı. En zoru buydu bak! Kendimden bile ummadığım şeyler gördüğümde, edindiğim çelik zırhım oldu bu benim..

Kendimle ilk tanışmam tuhaf bir histi. Sanki yıllardır tanıyormuşum gibi ama bir o kadar da yabancıydım kendime. Aynaya baktığımda sadece yüzümü değil, gözlerimin arkasındaki yorgunluğu da gördüm. Ne hissettiğimi bilmiyordum ama hissiz olmadığımı da biliyordum. Kafamın içi susmuyordu, ama dışımda hep bir sessizlik vardı. Ve o an fark ettim: Kendime biraz geç kalmışım, ama yine de gelmişim. Tanıştık, tokalaşmadık belki ama göz göze geldik. İçimde bir yer “hoş geldin” dedi, ben de usulca “özür dilerim, geç kaldım” dedim.