Kendinize bakmaya doyamayanlardan mısınız yoksa baktıkca sıkılanlardan mısınız?

Kendime baktığımda bazen durup uzun uzun izliyorum o gözlerin ardındaki yorgunluğu, gücü, saklanan duyguları… Ne tamamen hayranım kendime ne de yüz çevirecek kadar yabancıyım. Bazen aynaya bakınca gurur duyuyorum, bazen içimdeki eksiklerle göz göze geliyorum. Ama ne olursa olsun, kendime sıkılmadan bakmayı öğreniyorum. Çünkü her çizgi, her ifade yaşadıklarımın izini taşıyor. Ve ben, bu izlerle barışıp kendimi sevmeyi, anlamayı, kabullenmeyi bir yolculuk gibi görüyorum. Kendime baktıkça neye dönüştüğümü hatırlıyorum, bu yüzden sıkılmak değil, kıymet bilmek geliyor içimden.