Ruhsal çöküntüde olduğun bir dönem kafanı nelerle meşgul edersin?

Bazen kafanın içinde sürekli dönen düşünceler öyle bir baskı yapar ki ne kitap, ne arkadaş, ne de dışarı çıkmak çözüm gibi gelmez. Ama bir şekilde minik rutinlere tutunmak, mesela akşam yürüyüşü, ya da saçma sapan dizilere sığınmak bana iyi gelir. O yoğun boşluk hissiyle savaşmak kolay değil, bileceksin, her şey üstüne üstüne geliyordu başlarda. Şu an dönüp bakınca, o anlarda kendinden uzak kalmak yerine hafif de olsa ne hissettiğini kabul ettikçe daha çabuk toplanıyorum. Yani illa aktif olmak şart değil, bazen bomboş bakmak bile ilaç gibi ☕🌧️