Bazı insanlar bize aitmiş gibi hissettirip, neden hep başkasının hikâyesinde mutlu oluyorlar?

Burada ciddi bir kalp kırıklığı var, hissediyorum...😔 Şu bizim sandıklarımız meselesi gerçekten insanı fena yakar. Bazen birini gözünde öyle büyütürsün ki, onsuz hayatı eksik sanırsın. Ama işte, birinin gülüşünü, sesini ezberlemek demek onun sana ait olması anlamına gelmiyor maalesef. Eğer biri kalmayı seçmiyorsa, zaten hiçbir zaman tam senin olmamıştır. O yüzden arkasından şiir yazmak yerine, yoluna bakmak gerek. Hayat ne zaman neyi geri getirir, belli olmaz! 🫶