Herşeyin bir bedeli varsa eğer, beynin sınırsız kapasitesinin bedeli neydi?

Yanlış hatırlamıyorsam eğer şöyle bir yazı okumuştum, insan vücudunda tüm organlar zamanla yaşlanmaya ve bozulmaya uğruyor, tek yaşlanmayan organımız beyindir 🧠.

Ama sınırsız kapasitenin de dediğin gibi bazı bedelleri vardır. Orneğin unutmak gibi 😔😪 bazen en güzel ve en sıcak anılarımız bile unutulabiliyor. Ancak fotoğraflara baktığımızda hatirlayip "aa ne güzel günlerdi" diliyoruz.

Bazen ise zihinsel yorgunluk olabiliyor. Beyin her senaryoyu kurmaktan, olasılıkları hesaplamaktan dolayi zihinsel tükenmişlik yasayabiliyor. Boyle durumlarda hiçbir şey yapmadan bile çok yorgun hissederiz..

Bazen de beynimiz anlat yukleme zorunlugu yasar, bir bosluk aninda hemen herseyde bir anlam arar. Bu yüzden bazen saçma şeylere bile derin anlamlar yüklüyoruz 🤦🏻‍♀️🤦🏻‍♀️

sınırsızlık bir kusur olurdu. Sınırsızlığın verdiği donukluktan ötürü. Her şeyi bilmek bir yerden sonra anlamları anlamsız, merakı meraksızlık ile bir sınıra gelirdi ve büyük bir anlamsızlık için de yoğun bir yalnızlık yaşayabilir belki de varoluşsal bir cehenneme dönüşürdü. Sınırlar yaratmaya da başlayabilir anlamsızlığı bastırmak için. Bilmek kederi de getirir yani çok bilmek bu sınırlı dengesiz alemde insanı delirtir elini kolunu bağlayabilirdi sınırsız beyin ile çünkü farklar azalır kaos azalırdı. Bir tür zeka da düşüşe de neden olabilirdi ve tekrardan sınırlı beyinler geri gelebilir de. Duygularda azalma gibi. Heyecanı kaybedebilirdi insan. Baya büyük bedeli olurdu diye düşünüyorum çünkü insan bedeni ve bu aleme ters düşen bir durum biyolojik olarak da öyle.

Yalnızlık..

Kendi kapasitesini keşfetmiş biri ne kadar güçlü ve çeşitli bağlantılar kursa bile insanlarla, temelde yalnız olmaya mecbur ve mahkûmdur..

Yalnızlığı da en fazla verim ve keyif alabileceği şekilde dönüştürecektir, mevcut bilgi birikimini kullanarak..

Keşke ciddi anlamda canını sıkan ve dibe çeken her şeyi filtreleyip yok etse.
Bence bedeli unutmak değil unutamamak ve o kafada dönen şeyin seni sürekli şimdiden alıkoyması.
Bir şarkı, bir söz, bir olay travmatikse o an beyin bunu defalarca yenileyip önüne sunuyor..
Ben sadece o an yapmam gereken şeyi düşünüp %100 orada kalmak isterdim.

Benimki unutmak, aslında bu benim için bir bedel değil lütuf
Olumsuz yaşadığım ne varsa zaman içinde unuturum

Bunubla alakalı bir film vardı şu an adı aklıma gelmiyor. Bence cevap o

Beceriksiz addedilmek bütün sınırsız beyinler umulmadık nefretleri üstüne çeker

Sınırsız kapasitenin yüzde 7-8’ini kullanmak büyük bir bedel gibi zaten acizlik 😂

Sınırsız degildir ki beyin bi zaman sonra gereksiz bilgileri siler.

Beynin ve insanın sınırı her şeyi tam olarak açıklayamamamız

Kafamda yine deli sorular