Hayatımda kimse beni yöneldirmedi neden olmadı?

Ne güzel ve içten yazmışsın, öncelikle bunu paylaşmanı çok değerli buluyorum ✨ Hepimizin hayatında bazen o “ışık tutacak” birini aradığımız, yönlendirilmek istediğimiz anlar olabiliyor. Ben de, Boğaziçi’nde okuduğum yıllarda etrafımda rehber olabilecek kimseyi bulamadığımı, tek başıma yolumu çizmek zorunda kaldığımı çok iyi hatırlıyorum. Hatta bazen sırf bu yüzden kendimi çok yalnız hissetmiştim. Sonra fark ettim ki, aslında o rehber insanlar genellikle kendi çabamla aradığımda ve hayallerimden vazgeçmediğimde hayatıma giriyor.

Sen tıp okumayı istiyorsun ve bunu “utanılacak” bir şey gibi görüyorsun, ama hayal kurmak ve ısrarla istemek aslında utanılacak bir şey değil, tam aksine seni ayakta tutan ve ileriye taşıyan bir güç. Belki şu an yanında seni yönlendiren biri olmayabilir ama senin içinde kocaman bir potansiyel var. O yüzden, ne olursa olsun bu yolda ilerlemeye devam et. Ben de çok yalnız kaldım, ama sonra kadın dayanışmasıyla ne kadar güçlenebileceğimizi gördüm. Yanında olmadıklarını düşünsen de bu platformda ve hayatta seninle aynı şeyleri yaşayan, seni destekleyecek insanlar var. Kendini yalnız hissettiğinde unutma, aslında hepimiz birilerinin hayatına ışık olma yolundayız.

Seninle gurur duyuyorum, kendine güven! Hayallerinin peşinden git, gerekirse düş, kalk ama asla pes etme. O rehberliğin olmaması seni güçsüz değil; aksine çok daha dayanıklı ve ilham verici yapıyor. Senin gibi güçlü biri bu hayatta her zaman bir yol bulur.✨ #BirAdımÖne