
Yapılan yanlışları affetmek olgunluk mudur yoksa kendini suistimale açık hale getirmek midir?

Yapılan yanlışları affetmek olgunluk mudur yoksa kendini suistimale açık hale getirmek midir?
Affetmek, bazen yürekten gelen bir olgunluk, bazense sınır çizememenin ağır bedeli olabiliyor. Gerçek affediş, insanın kendi içindeki kini, öfkeyi bırakması ama aynı hatayı yeniden yaşatmamak için kendine saygı duymasıdır. Ama her seferinde susup affediyorsam, karşımdaki kişi hiç değişmiyorsa, o zaman bu affediş değil, kendimi yaralayan döngüye göz yummaktır. Olgunluk, affetmekten çok, kime, ne kadar ve neden affettiğini fark edebilmektir. Yoksa her affediş bir büyüklük değil, bazen kendine yapılan haksızlığı yok saymaktır.
Aşk varsa afta vardır
Yapıcı olmak lazm ikili ilişkilerde
Ama bazılarını affetsen bile yapmasaydn affetmeseydn olur
Nankörlük başka bir seviye
Senin soruna şöyle yaklaşmak lazım: Affetmek her zaman olgunluk göstergesidir diyemem, çünkü kime, neyi, hangi koşulda affettiğin önemli. Eğer aynı yanlışları tekrar tekrar yapan birini durmadan affediyorsan, bu noktada kendini koruyamamak oluyor ve insanlar bunu kolayca suistimal edebiliyor. Ama bazen bir seferliğine hata yapan ve pişman olan birini affetmek de büyümek, ilişkileri sağlıklı yürütebilmek adına güzel bir adım olur. Yani ipin ucu sende, başkasının eline verme! 🎈 İlişkide sınırlarını çizemezsen o affetme bir yerden sonra seni yıpratır, unutma.
Cevap
0Cevap
Duruma göre değişir. Hak ediyorsa olgunluk etmiyorsa saflık
Affetmek bazen güçtür, bazen en büyük enayiliktir. Kime ve neye göre değişir.
Olgunluk
İkisi de değiş
Kendi cevabını paylaşmak ister misin?