Hiçbir konumda ve yerde takdir, tebrik görmeyen insan zamanla hırçın biri olabilir mi?

Zorunluluk ya da alışkanlık olmaması lazım. Hakediyorsa eğer bunu diyebilmek gerek.

Haklısın. Herkes bi noktada takdiri hak ettiğini düşünür verilmezse sıkıntı başlıyor. Bu kaybetmekten nefret etme kısmı acaba sürekli mükemmel olması için baskılanmış olmasıyla ortaya çıkmış olabilir mi? Yani bi şey yaptığında takdir edilmeyip daha iyisini yapsaydın ya diye azarlandığı için kaybetmek yani başarısız olmaktan nefret ediyorlardır.. Şahsen aşırı olmasa da bende nefret ediyorum kaybetmekten : /

En kötüsü sanırım o

O değil de az önce fark ettim, alışkanlıklar bi zaman sonra zorunluluklara dönüşüyor..

Evet. Keşke birilerine ağzını açmak ve karşının psikolojisini iyi yönde geliştirmek zor gelmese

Yani mükemmel olması için baskılanmışsa bu mümkün. Elbette.

Kesinlikle onunda etkisi var.

Bak o zor gelmeseydi bu gün pek çok şey farklı olabilirdi.

Mesela insan niye bi başkasını baskılar ki mükemmel ol diye. Niye hayat karartır mantık nedir burada? Kendisi mükemmel olmadı diye başkasını öyle yapmak hak mıdır? Bize bunu yapana beddua etsek günaha girer miyiz.. : / : )

Valla , bunu bana yaptılar şahsen : ) aynen o yazdığın mantık.

Hak değil ama mevcut durumda bunu idrak edemez çünki bunu yapan insanlar "sadece
pişmanlıklarını düşünür" bir babaysa eğer bunu çocuğuna diretmekte hak bulur. Normalde tavsiye çerçevesinde olması gereken şeyi çocuğuna demeyi hak bulduğun zaman. Çocuk dediğine alerjik reaksiyon gibi tepki verir.

İtinayla sövülebilir bir durum esasında. Beddua etme en iyisi iki ucu keskin kılıçtır derler.

Bende tam içinden geldiğim için sormak istedim aslında hsjxjsjd Mükemmelliyetçi bi aile ve çevrede büyümek psikolojikmen - 0 hayata başlamak demek.

Güzel örnek. Dili nasıl kullandığın daha önemli bu noktada.

Sabaha kadar sövmelik 😂

Öyle ne yazıkki.

: )

O zaman zorunluluk diyebiliriz?