Delilik özgürlük müdür?

Delilik ve özgürlük arasındaki ince çizgi, insan ruhunun en karanlık ve en aydınlık yanlarını bir arada taşır. Özgürlük, kendini varoluşun dayattığı zincirlerden kurtarmaktır; ama bu kurtuluş, aklın sınırlarını zorlamayı ve toplumun normlarını reddetmeyi gerektirir. Delilik ise, bu sınırların aşılmasıdır bir nevi bilinçsizliğin ve bilinçliliğin iç içe geçtiği bir uçurum. Gerçek özgürlük, o uçurumun kıyısında dengede durabilmektir. Delilik olmadan özgürlük eksik, özgürlük olmadan delilik ise savrulmadır. Bu yüzden delilik, özgürlüğün en radikal, en sancılı ve en yalnız halidir..

Delilikten kastımız kendini bilmek ve her düşünce fikirlerin normun veya ideolojinin saygı duyulması gerektiği değil tartışılması sorgulanması gerekli konular olduğunu söylemek ve hayır demek ise evet özgürlük. Sınırlar olmazsa özgürlük bir noktadan sonra tiranlığa yani başkalarının özgürlüğünü çalmaya başlar insan çünkü insanı hayvandan ayıran şey sınırlar ve o sınırları özgürlük ile sorgulamak, insan olabilmek.

Bir at bir atı doğurur. İnsan sadece doğurur ve o doğan insan olmayı , sınırları ve sınırları sorgulamayı bilmezse dengeyi kuramaz. Deli sadece sınırsız değildir anlık korkusuz dengesiz bir şekilde yaşar onları atılgan yaptığı kadar tehlikeye açık ve tehlikeleri doğuran pozisyondadır bu özgürlük müdür? Örneğin Diktatörler katiller ne kadar zeki ya da düşük zeka seviyelerde olsalar da delilikleri ile bir çok özgürlüğü çalarlar ve bir birlerinden tek farkları diktatörler kanun ile oynar en büyük hasar vericilerdir.

Deliler çok aslında ve dışarda genelde dünyayı yönetirler insanları avuçlarına alırlar. Delilik masum gösterilecek bir şey değil aslında. Delilik patolojik olarak psikoz ve diğer psikolojik hastalıklar için kullanılan bir hakarettir zaten. Deliler insanları hapis eder sömürür kabaca asıl deliler dışardadır demek daha doğru olur. Delilik delilere karşı bir baş kaldırış gibi görünmesi de çelişki, bu aslında savunmadır ve narsistlerin psikopatların ters psikoloji uygulaması ile bu kişiler deli damgası yer aslında onu söyleyen kişi deli olma ihtimali yüksektir ya da onun etki alanında olması. Deliliklerini savunma yapanlar için suçlayarak kusarlar ve karalarlar işte onlar deli derler ki hapis etmesi kolay olsun. En can alıcı nokta delilik o kadar normal ve şeffaf takılır ki anormali normal olarak bize pazarlarlar hatta ciddi biat ettirirler ya da hazlarımızdan oynarlar ve kendilerine katarlar.

Şimdi tüm normlara bakın hepsi normal mi hayır hepsi insan ürünü kusursuz olabilirler mi hayır... Özgür olmak için deli olmaya gerek yok sınırlarımızı korumak delilik değil keza dünya modern gibi görünen vahşi orman olarak devam etmekte, modern kölelikte keza her gün bir çok konuda savaş veriyoruz ve bu delilik değil diye düşünüyorum bir tür içgüdüsel savunma ve başkaldırı insan kalabilmek aklı kullanabilmek için deliler arasında. Burada yazar bence durumun farkında ancak delilerin dışarda takıldığını atlamakta, kurbanlar tablosunda takılı kalmış diye düşünüyorum.

"Sırf çoğunluğun normallik anlayışına ters düşüyor diye onu tımarhaneye kilitlemek insanlık dışı değil mi?"

Bunu demen için, gerçekten bazı konularda iki yüzlü olmaman gerekir diye düşünüyorum. Ya da en azından insan olmanın zaten bahsedildiği kadar kutsal bir şey olmadığını, dolayısıyla tam olarak insanlığa yakışır bir şey olduğunu kabul etmen gerekir. Emin ol, sadece kendi başımıza bile her gün yüzlerce şeye sebebiyet oluyoruz. Bunların kaçını oturup sorguluyoruz? Sorgulama kavramının bile içini, o çok kutsadığımız insanlık kadar boşalttık. Tutarsız varlıklarız. Sırf çoğunluğun normal anlayışına uyuyor diye kim bilir neleri görmezden geldik. Hatta emin ol, bu yazdığın yazı bile sadece çoğunluğun estetik algısına uyarak kalıplaşmış bir farklılık deneyimi yaşatsın diye, hiç çekinmeden paylaşılan bir şey. Deli diye tabir ettiğimiz insanları değerlendirirken, meseleye sadece bu açıdan bakarsak, aynısını ahlak anlayışı konusunda cezaevi bakımından da yapmamız gerekir.

"Neden insanları değiştirmektense, onlara dünyayı değiştirecek gücü vermiyorsunuz?"

Birisine gücü veremezsin. Hatta çok klişe bir söz bile vardır "Birisine iyilik yapmak istiyorsan, ona balık verme. Balık tutmayı öğret." Elbette durumu, kötülüğü kendi faydasına çeviremeyen belirli bir çoğunluğu göz ardı edecek kadar bencilce bir noktaya indirgeme derdinde değilim. Ama, herkese dünyayı değiştirecek bir güç verebiliyor olsaydın, bu herkesin çıkarlarına hitâp etme doğrultusunda olmak zorunda olurdu. Bizim günümüz güç anlayışı daha çok, belirli bir azınlık için çoğunluğun fedakarlıkla dengeleme yapma uğraşından ibaret olduğundan, eşitlik gerçekten kaçımızın hayali bilmiyorum. Zaten önemli olan da biraz, dışarıdan güç beklemektense koşulları değiştirebilmeyi göze almaktır.

"Bana normalin tanımını yapabilir misiniz?"

Hayır yapamam. Ama normal olmayan bir şeyin de tanımını yapamam. Hiçbir şeyin tanımını yapamam, bu yüzden birbirimiz tarafından yönlendirilmeye çok açığız.

Bana göre delilik, çoğu zaman toplumun çizdiği sınırların dışında kalabilmektir. Herkesin "normal" dediği kuralların dışında düşünmek, hissetmek ve yaşamak… İşte bu yüzden içinde bir parça delilik olan insanlara hep hayranlık duymuşumdur. Çünkü onlar, başkalarının ne dediğini umursamadan kendi iç seslerini dinleyebilen nadir insanlardır.

Belki de özgürlüğün en saf hali budur: Kendin olmaktan korkmamak. Toplumun “mantıklı” dediği şeylere boyun eğmeden, bazen saçma bulunan hayallere sarılmak…

Delilik mi bu? Belki. Ama eğer kendin gibi yaşayabiliyorsan, kendi doğrularını oluşturabiliyorsan ve buna rağmen hâlâ iç huzurun varsa… Evet, o zaman delilik kesinlikle bir özgürlüktür. Ve ben bu tür deliliğe sonuna kadar varım.