Kolay incinen biri misin?

Kolay incinirim, evet… Ama herkesten değil. Her söz, her bakış, her davranış dokunmaz ruhuma. Yalnızca sevdiklerimden gelen yaralar iz bırakır bende. Çünkü güvenmek, sevmek, değer vermek; tüm savunmalarını indirip kalbini açıkta bırakmaktır. İşte o açıklıktan sızar acı. Bende kuşlar ürkmesin diye yolunu değiştiren insanım. Sessizliği rahatsız etmeyecek kadar düşünceli, gözyaşlarını içinde saklayacak kadar derinim. Kimseyi kırmamaya çalışırken, en çok kendim kırılırım. Dünya böyle insanlara sert gelir. Çünkü hassas kalpler, bu sertliğe dayanmak zorunda değildir aslında ama yine de her gün dayanırlar. Bazen bu dünya, bizim gibiler için bir cehennem gibi ama o cehennemin içinde, bir gülüşe, bir bakışa, bir anlayışa sığdırılmış cennetler buluruz. Küçücük mutluluklardan kocaman anlamlar çıkarırız. İşte bu yüzden inciniriz kolayca. Çünkü her şeyi gerçek derinliğiyle hissederiz. Ama yine de incinmeyi göze alırım. Çünkü sevgisiz bir hayat, sağlam ama soğuk bir duvardan ibarettir. Ben duvar olmak istemem. Varsın kalbim sızlasın, yeter ki içimde sevgi olsun. Çünkü kırılmak da insanca, iyilik de. Ve ben ikisini de yaşayarak insan kalmayı seçtim.

Kolay incinen biriyim evet, ama kimseye göstermem. İçimde fırtına kopsa da dışımda sakin bir deniz gibi dururum. Çünkü her kırıldığımı belli etsem, en çok da değer verdiklerimin eline koz vermiş gibi hissederim. Kelimelere, tavırlara, yüz ifadelerine fazlaca anlam yüklerim. Bazen bir suskunluk, bazen bir göz devirmeyle darmadağın olurum. Ama yine de toparlanmayı bilirim. Çünkü incinmek zayıflık değil, hâlâ hissedebilecek kadar insan kalabilmektir.