Mutlu olmanızı engelleyen şey ne?

Mutlu olmamı engelleyen bir şey var mı diye düşündüğümde, cevabım net: Hayır. Çünkü ben zaten mutluyum. Hayat her zaman güllük gülistanlık değil elbette; kimi zaman kırılıyoruz, yoruluyoruz, hayal kırıklıkları yaşıyoruz. Ama tüm bu olumsuzluklara rağmen içimde hep bir “yeniden başlama” gücü oluyor. Her negatif olayın ardından kendimi toparlamayı, yaşadığım şeyin bana bir şeyler öğrettiğini görmeyi öğrendim.

Mutluluğu dış etkenlere bağlamamayı tercih ediyorum. Elbette zaman zaman canım sıkılır, üzülürüm ama bu duyguların da insan olduğumun göstergesi olduğunu bilirim. Asıl mesele, orada takılıp kalmamak. Bir olay ya da insan canımı yaksa bile, onun benim tüm günümü ya da hayatımı karartmasına izin vermem. İçimde pozitif kalmaya dair bir direnç var adeta. Kendime küçük mutluluk alanları yaratırım: sevdiğim bir müzik, kahveyle geçen sessiz bir sabah ya da bir dostla edilen içten bir sohbet… Bunlar bana iyi gelir.

O yüzden sorunun cevabı çok net aslında: Ben mutluluğu seçenlerdenim. Engel çıkarsa da kendime yol açarım.

Kendimi sürekli yargılamam. Bazen içimdeki ses susmaz, beni yorar.