Üstünü çizmen gereken seyler de kalemle inatlaşmalımıyız?

Yaklaşık 4 aydır benden 7 yaş büyük biriyle beraberdim. Daha yeni ayrıldık, henüz birkaç saat oldu. Aramızda yaş farkı vardı, hayat tarzlarımız çok farklıydı. O daha zengindi, istekleri büyüktü. Ama ben hiçbir zaman bu farkları sorun etmedim. Elimden gelen her şeyi yaptım, her şeye ayak uydurmaya çalıştım. Sevgimle, emeğimle, sabrımla var oldum.

Ama sürekli kıyaslandım. Başka erkeklerin isimleri geçti, “başkasıyla evleneceğim” dedi, “seninle evleneceğimizi sanmıyorum” dedi. Bana kendimi hep yetersiz hissettirdi. Beni değil, eksiklerimi gördü hep. Bense her defasında ona gittim, sarıldım, düzelir diye sustum, inandım, hatta yalvardım.

Bu ayrılık üçüncü kez oldu. Kendime söz verdim: bu sondu. Ama içim hâlâ ondan kopamıyor. İkinci ayrılığımızda 300 tane gül alıp gittim, onunla konuşmaya çalıştım. Bana “güçlü bir erkek istiyorum” dedi, “kafamdaki düşünceleri susturmaya çalışacağım” dedi. Evlilik ve çocuk konularını çok erken konuşuyordu. Ben ise önce tanımak, zamanla bir gelecek kurmak istedim. Ama maddi olarak şu anda o kadar güçlü değildim. Ailesiyle tanıştım, annesi “biz kızımızı kolay vermeyiz” dedi, mehir olarak yüksek bir rakam istediler.

Bazı cümleleri ve ima ettikleri şeyler beni fazlasıyla incitti.

Hayatımda yaşadığım en yorucu, en karmaşık ilişkiydi ama yine de çok sevdim. Ve onun da beni bir şekilde sevdiğini hissediyorum. Çünkü bazen “seni kaçırmamak için yapıyorum” gibi şeyler söylüyordu — ama bu sözler dalga geçer gibi geliyordu artık.

Bu hafta sonu için ona çok güzel bir çanta ve kolye almıştım. Bayramda Adana’ya gidecektik, sonra da birlikte Kıbrıs’a tatile… Ama bir anda her şey darmadağın oldu. Anlamadığım şey şu: sadece 30 dakika önce aramızda gayet normal bir konuşma geçti. “Gelmemi ister misin?” dedim, “gel” dedi. Ben de belki özlemiştir, sarılır, konuşuruz diye düşündüm. Ama beni görünce “Efe, lütfen artık bırak” dedi. Cüzdanımdaki onun fotoğrafını aldı, ben “yırtma” dememe rağmen parçaladı.

O an bir şeyler tamamen koptu içimde.

Her yerden engelledim.

Son kez mesajlaştık, eşyasını alması için buluşacağımızı söyledim.

Artık görüşmek, barışmak, aynı yola dönmek istemediğimi söyledim.

Ama içimde hâlâ boşluk var.

Onca çabaya, onca fedakârlığa rağmen elimde kalan sadece bu kırıklık oldu.

Gerçekten sevdi mi bilmiyorum…

Yoksa hiç sevmedi mi, sadece idare mi etti, yoksa kendi içinde bir savaşı mı vardı?

Bilmiyorum.

Ama şimdi tek sorum bu:

Ben şimdi ne yapacağım?