Odağı sadece senin bedenin olan birine, niye kalbini vermeye çalışır ki insan?

Suç ve ceza "saygı değer Raskolnikov samimiyet en ufak bir gayrıtabiliği affetmez ama iltifat tepeden tırnağa samimiyetsiz, sahte ve ben en namuslu kadınları bile iltifat ile yatağıma aldım" aklımda kalan bu kadarı. Hayat böyle maalesef kimi samimiyete dikkat eder, kimi aldığı iltifatların kölesi olur. Adonis peşine düşer ten derdinden sırf tenini dert edenlere rastlar, kimi, sırf sevilmek için sevişir, her ten de başka bir psikopata rastlar adam sevişirken boğazını sıkar kim bilir hangi kapıları zorlar, kullanılmış bir mendil gibi sümkürüğünü atıp kaçar. Nice düzgün insanların yüzü eğri kalbi doğru kimi bedende kalp var, o kalbin taşıdığı bir insan yok!

Ne olduğu belli olanın pohpohlanıp ödül olarak kendini verenler gibi..
Asıl problemimiz de bu bence.. Birini yaptığı ya da olduğu aşağılık karakterinden dolayı kınamayıp ona gereken tepkiyi göstermeyerek adeta normalmiş mesajı veriyor olmak, karşı tarafı cesaretlendirir daha fazlasını yapmaya daha çok insanı sömürmeye itiyor..
Hırsızlığı A kişisi de yapsa B şahsı da yapsa aynıdır.. Sapık, sapkın biri olduğu çok net ortada olan şahıs, seni taciz etmedi diye ona pozitif şeyler hissedemezsin.. Böyle olursa kendini dışlanmış, hata yapmış hissedemiyor.. Demek ki bundan memnunlar fikri beliriyor..

Çünkü kalp, gözü görmeyen bir kuş gibidir bazen. Kanatları, mantığın sınırlarını aşan bir umutla çırpınır. Bedenin geçici coğrafyasına değil, ruhun sonsuz kıyılarına konmak ister. Belki de o bedenin içinde, henüz uyanmamış bir kalp olduğunu sanırız. Sessiz bir vadide yankılanan sesimiz gibi, sevgimizin de bir gün o boşluğa dokunup, onu uyandıracağını umarız. Bir çölde çiçek açtırmak gibi, imkansızın peşinden koşmanın acısıyla yoğrulmuş bir umuttur bu. Biliriz ki çölde çiçek açmaz, ama yine de yağmurun düşeceği günü bekleriz, kalbimizde yeşeren o küçük umutla.

Bir insanı sevmek dünyanın en zor işidir öyle seni seviyorum demekle olmaz eğer ki hayat bir hikaye ise her şey onun hikayesini sevmekle başlar ona saygı duymak değer vermek sevmediğin yemekleri bile sırf o seviyor diye yemek o üzüldüğünde üzülmek sevindiğine sevinmek kısaca bir insanı sevmek onun gerçeklerini anlamaktır...
Yani zor iştir sevmek ağır bir yükü bir ömür taşımaktır...