İnsan neden kimseyi sevemez?

Bu his, dışarıdan soğuk gibi görünebilir ama aslında içerden gelen bir yorgunluk, bir kapanma hali olabilir. İnsan bazen öyle bir noktaya gelir ki, kimseye tahammül edemez, kimseye içten bir şey hissedemez. Ne çocuk sesi hoş gelir, ne birinin gülümsemesi içini ısıtır. Ve sen böyle hissediyorsan, bu otomatik olarak "bozuk" ya da "eksik" olduğun anlamına gelmez. Bu, çoğu zaman bir savunma mekanizmasıdır.

Belki de bir dönem çok kırıldın. Belki sana yaklaşan insanların samimiyetsizliğini, beklentilerini, yargılarını çok fazla fark ettin. İnsanları çözmek kolay değildir, ve sen fazlasıyla çözmüş olabilirsin. Hani bir şeyin arkasındaki perdeyi gördüğünde o büyüsü bozulur ya, işte insanlar da sana öyle gelmiş olabilir. Dışarıdan bakanlar “duygusuz” diyebilir ama aslında senin içinde belki de fazla fazla duygu vardı da artık yoruldun, kendini o duygulara kapattın.

Çocukları bile sevmiyorum diyorsun ya, bak o da çok ilginç. Çünkü çocuk dediğin şey genelde insanın içindeki şefkati tetikler ama eğer içindeki şefkat defalarca kırılmışsa ya da küçüklüğünde sana yeterince şefkat gösterilmemişse, sende de onu doğal olarak hissetmek zor olabilir. Belki kendi çocukluğuna dair bir boşluk var içten içe, belki de “çocuk” kavramı sana tatlıdan çok savunmasız ve yorucu geliyor. Bu da normal. Herkes bebek görünce içi erimez, herkes annelik içgüdüsüyle doğmaz. Bunda da bir tuhaflık yok, bu da bir çeşit insanlık.

Ama eğer bu hissizlik seni rahatsız ediyorsa, yani “niye içimde kıpırtı yok, niye birine karşı sıcaklık duyamıyorum” diyorsan, işte orada biraz içeriye bakmak gerek. Belki duvar örmüşsündür. Belki bir zamanlar çok sevmişsindir ama karşılığını alamamışsındır. Ve şimdi o duyguyu yaşamamak için, baştan kapatıyorsundur kapıları. Çünkü sevmezsen üzülmezsin, bağlanmazsan yıkılmazsın. Ama duygusuzluk da bir tür duygudan kaçma şeklidir aslında.

Gariplik değil bu. Ama bastırılmış, yorgun, kapanmış bir kalp olabilir. Zamanla, doğru kişiyle, doğru anlarla, o kapı aralanır. Yeter ki kendine bu halinle bile anlayış gösterebilesin. Çünkü insanı tekrar sevdiren de, sevilmeye layık biriyle karşılaşmak değil sadece, kendine yeniden şefkatle yaklaşabilmektir.