Hangisiyle başa çıkmak sana en ağır geliyor: kırgınlık mı, kıskançlık mı, öfke mi?

Kırgınlıkla başa çıkmak benim için en ağır olanı. Kıskançlık gelip geçici oluyor, öfke ise patlayıp sönen bir alev gibi; ama kırgınlık öyle değil. İçine işliyor insanın, sessizce büyüyor. Birine kırıldığımda genelde susarım, anlatmam, ama içimde o anı tekrar tekrar yaşarım. Özellikle değer verdiğim biriyse, bu his daha da derinleşiyor. Zaman geçse bile o cümle, o bakış, o tavır aklımdan çıkmıyor. Affetsem bile unutamıyorum. En çok da “bunu bana nasıl yaptı?” sorusu içimi kemiriyor. Belki de bu yüzden en çok kırgınlık yorar beni.