Zaman bize yetmiyor üstadım, Aydınlıkta , karanlıkta beraber yaratılmıştı, Biri eksik olunca öbürünün kıymeti yoktu, Peki insan neden? Ufak bir söze takılı kalır yıllarca.
Kim almıştı sendeki umutları, Ve.. karşılığında ne vermişti sana , Bülbül gül isterde, çölde bulduğu tek ağaca konmaz mı?
Çook uzun yıllardır, yaşamanın yorgunluğu üzerinde.. Ne heybene sığdı.. ne bavuluna.. nede sırtında taşıyabildin derdinide.. Bütün kötülüklerin ininde.. Kurulacaktı tartı hakedenlerin tam önünde.
Aydınlıkların lordu olmak istemezdim. Aydınlığı sevmem; karanlık bana daha yakındır.
Bu dünyada herkes, aydınlıkta kalmaya çabalıyor. Ne büyük bir yanılgı.
Oysa asıl marifet, karanlıkta ışığı görebilmektir. Elbette, aydınlıklarda olduğu gibi bir ışık hüzmesi yoktur. Aydınlıkta her şey apaçıktır ama karanlığın içinde, gözle görülmeyen hoş şeyler barınır. Işığı görmek isteyen, kendisini yakar, ışık olur.
Varsın onlar aydınlıkta kalsınlar... En azından karanlığa kalabalık etmiyorlar.
Eğer bir gün aydınlıkların lordu olduğumu fark etseydim, güneşi kendi ellerimle söndürürdüm.