Neden kendiniz olmuyorsunuz?

Eskiden sürekli birilerini memnun etmeye çalışırdım. Ailemin beklentileri, arkadaş çevrem, hatta sosyal medyada tanımadığım insanların bile fikirleri üzerimde baskı kurardı. Ne giydiğimden ne söylediğime kadar hep bir onay arayışı içindeydim. Ama bir süre sonra fark ettim ki, bu şekilde yaşamak insanı yoruyor. Sahte bir versiyonunu oynamak, gerçek "ben"i susturmak, zamanla insanın kendiyle bağını koparıyor.

Kendim olmaya karar verdiğimde, önce insanlar garipsedi. "Sen değiştin" diyenler oldu. Aslında ben değişmedim, sadece maskemi çıkardım. En başta zorlayıcıydı; hayır demeyi öğrenmek, sınır koymak, herkesin beklentisini karşılamamayı kabul etmek cesaret istiyor. Ama sonra bir özgürlük geldi. Kendimi daha çok sevmeye başladım, çünkü artık kendime ihanet etmiyordum.

Şimdi hayatımı kasmadan, daha içten ve samimi yaşıyorum. Her zaman mükemmel değilim, ama en azından sahici biriyim. İnsanlar artık beni gerçekten tanıyor, seven böyle seviyor. Ve en güzeli, artık kendimi sevilmeye değer hissediyorum. Çünkü en büyük değer, kendin olmaktan ve buna sadık kalmaktan geliyor. Hayat kısa; başkasının sen olmasını beklediği kişi olarak değil, gerçekten SEN olarak yaşanmalı

Kendim olarak yaşıyorum. Başkalarının istediği kalıplara girmeyi sevmiyorum ki önceden kırılmasınlar üzülmesinler diye kendimden ödün verirdim. Artık tamamen kendimim😌