Neyi aşamıyorsun kendinde?

Ne zaman dönüp içime baksam, aynı duvarla karşılaşıyorum: fazla düşünmek, az hareket etmek. Her şeyin en doğrusunu bulmaya çalışırken, adım atmayı geciktiriyorum. Bir kelimeyi, bir bakışı, bir anı defalarca içimde çiğniyorum... Oysa hayat, analiz değil akış istiyor. Ama sanırım hâlâ kontrolü bırakmayı tam olarak aşamadım. Hatalardan korkmayı, “ya olmazsa” demeyi.
Belki de en çok kendime karşı fazla sert olmamı aşamıyorum.
Ama artık öğreniyorum. Mükemmel değil, yeterince iyi olmanın da güzel bir şey olduğunu.