Gözümüzün içine baka baka yalan söylendiğini bildiğimiz halde bunu yüze vurmamak için neden direniriz ki?

Bir Nasreddin Hoca fıkrası var , uzun zamandır hayatıma yön vermiştir.

Hoca geceleri uyuyamıyor, bir o yana bir bu yana dönüyor. Eşi merak ediyor , Hocam hayırdır? Hoca: Ya komşudan bir miktar borç almıştım ya, haftaya ödemem lazım ama maalesef ödeyemeyeceğim. Nasıl söyleyeceğim bilmiyorum, o yüzden uyuyamıyorum.

Eşi çözümü kolay diyor. Gidiyor komşuya ve hoca sizden borç almıştı ve haftaya ödeyecekti ya, hah o ödemeyi yapamayacak bilginiz olsun diyor. Sonra da hocaya dönüp bak artık biliyorlar, rahat rahat uyu, şimdi onlar düşünsün diyor.

Ben de 20 yıldır bu taktiği uyguluyorum. İçimde ne varsa söylerim, ben düşüneceğime o düşünsün. Neden ben içime atıp da geceleri uykusuz kalayım, stres yapayım vs. vs.

Yalan söyleyene şak diye söylerim yalanını. Hele de ispatlıysa hiç de acaba falan demem. O düşünsün bana ne?

Bu arada ilk ciddi ciddi cevabı aldın heeeeeeeeeeeee😂😂😂

Aslında bunu her zaman yapmak gerekir yani kişinin yüzüne vurmak gerekir Ama bazen öyle bir durumda kalırsın ki bunu söylediğin zaman belki ailenden biri Belki de büyük bir problemlerin çıkacağı kişi olduğu için sessiz kalmayı tercih edersin belki de sadece doğru zamanı beklersin Çünkü her zaman her söylediğini birden söylediğinde başı belaya girebilir insanın