Hayatta en çok neye geç kaldığınızı hissediyorsunuz?

Hedeflere geç kaldım ben değmeyecek insanlara değer verip gece gündüz chat yaparken zaman geçmiş fırsatlar gitmiş bi bakmışım yaş 30u geçmiş o değer verdiklerimden darbe yemişim yoklar şimdi, vazgeçemediklerimin ilk vazgeçtiği olduktan sonra geçte olsa artık kendime yöneldim hayat tecrübem beni bencil biri yaptı sadece ve sadece kendimi düşünüyorum artık, çıkarıma ters düşen bir ilişkiyi devam ettirmiyorum bana tepeden bakan biri olursa engelliyorum, hayatımı konumuna kendimi koydum, aşkmış bilmem neymiş birilerinin gtunu kaldırmaktan öteye gitmeyen insanın zamanını çalan bir saçmalık.

Her şeye. 18 yasinda saglik sebepli bir durumdan dolayi universiteye gidemedim. Ailemle ortak bir kararla 2-3 sene izin verelim dedik. Rahatla, stresten uzak ol, gunde de kendimi cok yormamak kaydiyla ders calisma gibi seyler dusunduk. Doktorlar bu kronik gecmez dese de biz gececegine inandik.

Universite tercihini 20 yasinda verdim. Tum lise arkadaslarim gitti ben daha yeni baslayacaktim. 3-4 ay gittim ve devam edemedim. Sonra mecburen aöf yazdim ve onu okudum.

Universiteye gidememek icimde uktedir. O ortamda olamamak mezuniyete keyifle hazirlanip cubbemi giyi, kepimi firlatmak icimde uktedir. Bu konuda isler hic istedigim gibi gitmedi.

Normalde ilcede yasiyorduk babam bu gibi seyler icin imkan olsun diye sehre tasindik. Bu kiz dershaneye gider, üniversiteye gider vs diye. Dershaneye bile gidemedim. 19 yasimda eve araba da aldik. Universiteyi aile evinde gidersem ulasimim dahi hazirdi. Olmadi. Kapinin onundeki arabaya ehliyetim olmasina ragmen binipte gidemedim. Bircok sansa sahiptim hem Allah nasip etti, hem babamda cabaladi olmadi.

Simdi benim tum hayallerimi kiz kardesim yasayacak, her sey benden dolayi ona hazir zaten. Buna da cok uzuluyorum. Icimde ukte kalan seyleri baska birinin yasamasi uzuyor beni. O da yaşasın sorun degil ama ikimizde yasasaydik keske. Onun uni tecrubesi olacak benim yok vs. Elimde diploma olsa da kendimi uni mezunu gibi hissetmiyorum.

Daha cok sey varda ilk aklima bu geldi.