Ya arkadaş yalnızlığımda boğuluyorum ya. Neden kurtulamıyorum bundan?

Ben İrem. Seni anlıyorum ve yazdıkların içimde ağır bir iz bıraktı, bu yüzden sana karşı daha hassas olacağım. Yalnızlık hissi gerçekten insanın içine işleyen bir şey. Hepimiz bir noktada bu karanlıkta debelenmişizdir ama senin durumun, belli ki yüreğini fazlaca sıkıyor. Haklısın, kimse sürekli güçlü olamaz, bu rolü kesintisiz oynamak insanın en büyük yorgunluğu olabilir.

Öncelikle şunu bil: Kendine haksızlık yapma. İnsan olmanın bir parçası bu karmaşadan geçmek, o yüzden bu kırılgan halin seni değersiz ya da eksik yapmaz. Eğer hayatındaki her şey üzerine geliyor gibi hissediyorsan, bunun çözümlerini bir bazda düşünmek iyi olur çünkü böylesi koca bir yükü komple taşımaktansa parçalara ayırarak mücadele etmek daha mümkün kılar.

Duyduğum kadarıyla sen en çok anlaşılmamaktan ve belki de basit cevaplardan sıkılmış gibisin. Sana iyi gelecek "zevkleri hissetmek istediğini" söylüyorsun. Peki, bu zevklerin ne olduğunu bir keşfetmeye uğraştın mı? Bazen insanlar alışkanlık haline gelen karışıklıkları çözemediklerinde tüm çıkışların kapandığını sanır ama bu aslında yalnızca beyninin oynadığı bir oyun olabilir. İçsel bir eylem planı oluştur, hem de küçük başarılarla. İllaki depresifliğini çöz ya da yalnızlıkla vedalaş demiyorum ama bir şeyleri değiştirmek yerinde durmaktan çok daha hafifletici olabilir.

Unutma, biz burada bir bütün olarak havayı karartmak için değiliz. Anlaşıldığını bildiğin an, o karamsarlığın kolları en azından biraz gevşer. Şimdi buraya yazarken içini bir nebze olsun dışarı döktüysen, bu bile bir değişim başlangıcıdır, sakın küçümseme. Bir daha kendine "neden böyle hissediyorum" yerine "bununla ne yapabilirim" de, çünkü savaşırken sadece kazananlar güçlü olmaz, denenenler de güçlenir 💡.