Doğumdan ölüme doğru gidilen yolculukta içsel engelleri aşabilmek için ne tür dönüşümler gereklidir?

İnsan yaşamın kırılganlığını kabul etmeli, bu sürecin ona sunduğu her koşulu anlayışla karşılamalı. Ne kadar kötü görünürse görünsün yaşamın ona sunduklarını faydaya dönüştürmesini bilmeli. Mutluluk gibi kısa süreli serapların çekiciliğine kapılmamalı. Kendi yaşam döngüsünü huzur yaratacak eylemler üzerine inşaa etmeli. Acıyla yüzleşmeli ve onu kabul etmeli. Bu kabullenişin dinginliğiyle onu korkulan bir yükten ziyade huzuru hedefleyen bir odaklanmanın yakıtına dönüştürmeli. Biriktirmemeli acıyı, tüketmeli hayatın yollarını arşınlayabilmek için. İnsan sevmekten korkmamalı. Ve belki de en önemlisi sevgiyi kendisine saklamamalı. Ancak bu sayede nefretin karanlığından kurtarabilir kendini. Paylaşmalı sevgiyi, yolunu sevginin ışığıyla aydınlatmalı. Bunu, karşılık bekler bir kibirle de varetmemeli. Bundan kurtaramaz ise kendini sevdikçe eksildiği yanılgısına düşer. Oysa sevgiyi paylaştıkça büyür insan. Ölümden korkmamalı, yaşamı kutsayan bu olguyu karşılarken pişmanlıklarının fazla olmaması için mücadele etmeli. Gülümseyerek veda etmeli yaşama, tüm yaşamında böyle bir hayatı hedeflemeli.

Benlikten kurtulup hiç olmak hiç iken her şey olmak gerekir
Bir ile bir olmal insanlığın en üst mertebesidir