Birini kaybettikten sonra gerçekten "iyi "olabilir miyiz?

Birini kaybettikten sonra “iyi” olmak, aslında zamanla şekillenen ve kişiden kişiye değişen bir süreç. Kaybetmek, hem fiziksel hem de duygusal olarak derin izler bırakabilir, fakat bu, zamanla iyileşmeyecek anlamına gelmez. İnsanlar, kaybettikleri kişiyle ilgili acılarını yaşar, o boşluğu hissederler ama hayatta kalmak, başkalarıyla yeniden bağ kurmak ve zaman içinde kendini yeniden inşa etmek mümkün.

İyi olmak, kaybı unutmaktan veya yok saymaktan ziyade, o acıyla barış yapmakla ilgili bir şey. Kimi insanlar kayıptan sonra daha güçlü olabilir, kimi insanlar ise bu süreçte duygusal olarak yeniden doğabilirler. Herkesin iyileşme süreci farklıdır; bu yüzden “iyi” olmak kişisel bir yolculuktur ve kendine zaman tanıman, duygusal ihtiyaçlarını kabul etmen bu süreçte önemli.

İkisinde de olabiliriz çünkü beynimiz daima hayatta kalmaya odaklı çalışır , düşünün tehdit edilen bir çocuk ve ya yetişkin tehditlere boyun eğmek zorunda çünkü zihin anlam veremediği olaylardan ve tehlikeli hissettiğnde başka şekilde çalışır , zaman bize ölüyü ve ölümü de unutturur çünkü yine tehlikeli hisseder , ben annem vefat ettiğinde hiç unutmuyorum hayatıma devam etmem gerekiyor çünkü yaşamam ve hasta olmamam lazım diye düşünmüştüm , zihin bedenin ana kaynağı o yüzden kaynak her zaman kendini koruma eğilimi taşır. Düşünün telefon anakartı yanmasın diye kendini soğutur , ya da suya düştüğünde hemen alırsanız zarar görmez çünkü o mevzuyu idrak etmeye çalışan kadar kendini korumaya alır. Zihin de bazen geçmişe giderek bazen ise unuturak hayatta kalmaya çalışırız , zihnin işlediğini kalp istemeden de olsa daha hafif yaşar

Olabiliriz.

İnsan isterse 5 yaşında yaşadığı olayları dün yaşamış gibi hatırlayabiliyor.

İyi olmak için sahip olmaya gerek yok, bu durumda aslında kayıp da yok🙃

Belki daha iyi birinin gelmesi için birilerinin gitmesi gerekiyordur..

O, gittiği yerde yeni hayatlara dokunur, biz yeni yollara revan oluruz..

Ben insanlarla olan iletişimi yol arkadaşlığına benzetiyorum. Bizler yolcuyuz, diğerleri yol arkadaşı..

Ayrılık için şunu diyebilirim. Bazen yarayı kapatmak gerekir daha sağlıklı olabilmek için. O süreç acılı ama şifa ummak için tedavi zorunlu.
Ölüm içinse, çok sevdiğin birini toprağa vermeden anlayamıyorsun, uçsuz bucaksız bir özlem öyle ki burnunun direği sızlar hatırladıkça. İnancımız yine bizi iyi tutan. Kavuşma ümidi var..

alışıyorsun fazla yıpratma kendini çünkü süreç yeterince yipratiyor. sen toparlanmaya gayret et aşırıya gitmeden zamanla tüm parçalar oturur. hayat maalesef ki acimasiz ne aile ne eş hepsi bir gün gidebilir mecburen yalnizliga alisip ayakta kalmayi ogrenmemiz gerekiyor

Eğer gerçekten çok sevdiğin biri ölmüşse hayat devam eder ama kaldığı yerden değil, acıttığı, kanattığı yerden devam eder. O zaman nasıl iyi olabilir ki insan.