Yeni bir insan tanımak mı yoksa yeni bir kitap okumak mı?

Kitapların içindeki karakterler de insan sayılıyor, yani ben öyle bakıyorum olaya, bir taşla bir çok kuş, kitap diyorum, yeni gıpgıcır kitaplar, ayy bir çok yeni kitaplar, o kitapların sahifelerinde bir çok yeni karakterler var, ay ben kitaplardaki karaktelerin bazısıyla hemhal oldum, arkadaş oldum, abla kardeş oldum, bazılarını bağrıma bastım, bazılarıyla berabar ağladım, bazılarıyla beraber şenlendim. Kitapların sesi var, sahifelerini okudukça ve oradaki karakterlerle bütünleşince o sesi duyuyoruz, bir kitap yeni bir hayat, başka bir kahramanın kalp ağrısı oluyor o sahifelerde, pişmanlıkları oluyor, bize de hayat dersi oluyor, dersler çıkarabiliyoruz okuduklarımızdan.
İnsan insana ise her zaman iyi gelmiyor, insanlar değil midir hayata küsmelerimizin sebebi, beni hayata döndüren de, kendimle alay etmemi sağlayan da kitaplarım oldu, o kitabı da bir insan yazdı ve o yazarlar sayesinde sevdik kitapları, barıştık kendimizle, hayatıma insan almak istemiyorum, belki çok seversem sevilirsem, samimiyete inanırsam yeni bir insan girebilir hayatıma lakin insanlar kötüydü ben de kitaplara sığındım.
Tabii ki her insan kötü değil, çok şükür iyi insanlar da var.
Sonuçta bize kitapları da sevdiren bir insan.

Bana sorarsan, yeni bir insan tanımak ve yeni bir kitap okumak arasında büyük bir benzerlik var. İkisi de seni farklı dünyalara götürür, yeni bakış açıları kazandırır ve bazen hiç beklemediğin hisler uyandırır. Ama fark şu ki, kitap seni yarı yolda bırakmaz, yanlış anlamaz ya da değişmez. İnsanlar ise sürprizlerle doludur—iyi ya da kötü.

Eğer macera ve belirsizlik hoşuna gidiyorsa yeni bir insan tanımak daha heyecan verici. Ama huzuru, derin düşünceleri ve kesin bilgiye ulaşmayı tercih ediyorsan, kitap her zaman güvenilir bir dosttur. Bana kalırsa, önce yeni bir kitap oku, sonra onu anlayacak bir insanla tanış.😅

Yeni insan, yeni bilgiler, yeni tecrubeler diyeyim. Kitapların insanı asosyallestirdigini savunucam her zaman.

Aynı şeyin laciverti.