Anlam veremediklerinize yol mu veriyorsunuz yoksa anlamaya mı çalışıyorsunuz?

Evet, bazı insanlar kendilerini daha anlamlı hale getirmek için sürekli "Belli bir konuda" bir anlam arayışına girerler. Akıllı birileri bana bu konuda anlamlı bir şeyeler söylesin ancak benim anladığım, anlayacağım, beğeneceğim tarzda ya da benim için anlamlı olacak bir şey olsun lütfen istekli.

Peki, gerçekten çok anlamlı biri olsan ne olacak? Bunu kendin için mi istiyorsun, yoksa başkaları için mi? Ve istediğin şeye ulaştığında ne değişecek? Şehrin, ülkenin, hatta dünyanın en güzel ya da en yakışıklı insanları sana mı koşacak? Birileri "Gel, fabrikalarımı sen yönet," mi diyecek ya da "Seni siyasi partimizden başkan adayı ilan edelim," mi diyecek?

Oysa sıradanlığı tam olarak anlamadan ve sindirmeden anlamlı olmaya çalışmak, sonunda "Ben bunun bu kadar ağır bir sorumluluk getireceğini bilmiyordum," noktasına varmak, kişiyi psikolojik bir çıkmaza sürükleyebilir.

Bu tür insanlar genellikle içlerinde sürekli bir "Aklımı kurcalayan bir şey var," hissi taşır. Ama o şeyin ne olduğunu bilmezler. Yine de o bilinmezliğe adapte olup herkesle bu konuda diyaloğa girmeye çalışırlar. İşin özünde ise bu, "fark edilme" arzusudur.

Bunu fark ederim ve ona bunu hissettir meyde çalışırım; Evet, seni fark ediyor ve anlamaya çalışıyorum, kesinlik ile sen de değer ve ilgi görmeye ihtiyacı olan bir insansın. Ama bu, seni anladım ve senin tüm varlığını üzerime yükleniyorum anlamına gelmez. Eğer işin dozu ve dengesi bozulursa, kusura bakma, herkesin hayatı kendine özgüdür ve zaman çok kıymetlidir.